Voor de emancipatie...

Maryse in actie

Wat ik daar heb gezien kan ik eigenlijk met geen woord beschrijven: wat een puin, wat een leed voor die mensen daar. Er wordt geschat dat het 3 jaar zal duren om al het puin en alle lichamen op te ruimen, er is teveel schade om het sneller te kunnen doen.

Ik raakte in paniek omdat ik het idee kreeg dat het nooit meer herbouwd zou kunnen worden.   Het deed zo'n pijn om te horen dat veel mensen zijn doodgegaan omdat ze niet wisten dat als er een aardbeving is ze naar buiten moeten rennen, 85% van de mensen die het niet hebben overleefd renden juist naar binnen uit angst; niemand had ooit een aardbeving meegemaakt. Ook mijn zwangere zus deed dat. Ze zat vast op de 1e verdieping.

Gelukkig ging iemand naar binnen en heeft haar naar buiten kunnen tillen samen met haar dochter van 11. Door de schrik waren haar benen lam geworden; ze kon niet traplopen. Mijn andere zus zei dat voordat ze rennen kon ze 4 x gevallen was door het beven van de aarde, toen ze eindelijk mijn zwangere zus kon vinden om te rennen zag ze alleen maar lijken.  

Ik ben daar 3 weken geweest en het was hartsverscheurend om te merken dat ze de mensen in paniek raakten als er een vrachtwagen voorbij kwam of van het opstijgen van een vliegtuig. De kinderen willen hun ogen niet meer dicht doen, bang om de beelden van de lijken weer voor zich te zien. Mijn familie slaapt nu onder een gespannen zeiltje. We weten niet hoe we een huis gaan bouwen. Het kost veel geld om het volgens de nieuwe normen te bouwen. Daar wordt iedereen wanhopig van, inclusief ik.

Zonder hoop kunnen we niet verder en alle kleine beetjes helpen. Met het geld dat ik van jullie gekregen heb, heb ik wat mensen kunnen helpen. Het breekt mijn hart te weten dat ik maar een klein groepje heb kunnen helpen, terwijl vele duizenden het ook nodig hebben, maar het gaf toch wel beetje opluchting dat we met z'n allen iets konden doen. Daar mogen jullie ook trots op zijn omdat het mij zonder jullie niet zou zijn gelukt.

Mijn ogen gingen naar de kinderen toe, duizenden zijn wees, ze lopen maar op straat, op en neer, wachtend tot iemand ze wat te eten geeft. Mijn moederhart huilde bijna iedere keer als een kind zijn hand op hield: mevrouw mag ik 1 dollar? Een haitiaanse dollar is niet eens 20 eurocent.

Ik wil niet al te lang wachten om weer terug te gaan om te kijken hoe het met degenen gaat met wie ik daar bezig was, en ik wil kijken wat ik meer kan doen.  

Mijn zus moet bevallen in juni, we hebben geen idee waar dat gebeuren zal omdat er geen ziekenhuis is op dit moment. De ziekententen zijn meer dan vol. We doen ons best hier om te kijken of ze voor een paar maanden naar nederland kan komen maar de IND wil alle documenten hebben uit haiti, wat onmogelijk is omdat alles plat ligt. Ik heb nu geen idee hoe het verder moet, we kijken het aan en ondertussen gaan we verder met wat we kunnen doen.

Hartelijk groeten van Maryse.

Sinds jaar en dag betoog ik (zie interv. onder "Publicaties") dat de Internationale Vrouwendag moet gaan over de vrouwen waarvoor het eigenlijk opgericht is...wie weet dat nog?

Het gaat mij om de emancipatie van de onzichtbare (allochtone) vrouw die aan de zijlijn van haar leven staat (op wat voor manier dan ook). Dáár zou het om moeten gaan en niet om al die franje en poeha. Daar houd ik niet van.

Internationale vrouwendag Emancipatie richt zich te veel op vrouwen in topfuncties     
       
De vrouwenbeweging houdt zich volgens Karla Peijs te eenzijdig bezig met vrouwen aan de top. Doe eens wat aan de grote massa, vindt ze.

Met vrouwen aan de top heeft Karla Peijs geen medelijden. Die redden zich wel. Niettemin krijgen vrouwen die de hoogste functies ambiëren, duizend keer meer aandacht van de vrouwenbeweging dan vrouwen aan de onderkant van de arbeidsmarkt. Dat ergert haar. Want wie heeft het nou eigenlijk moeilijk?

Het vorige kabinet van CDA, PvdA en ChristenUnie vond dat werkgevers meer moeten doen om vrouwen in topposities te brengen. Het maandblad Opzij publiceerde vorig jaar een lijst van de honderd machtigste vrouwen van Nederland. Ook vandaag, op internationale vrouwendag, staan de vrouwen en het glazen plafond dat hen de weg afsnijdt naar de top, volop in de belangstelling.

Karla Peijs, commissaris van de koningin in Zeeland en onder andere commissaris van verzekeraar Aegon, vindt die aandacht voor vrouwen aan de bovenkant eenzijdig. ,,Iedereen richt zich altijd maar op die topvrouwen. Dat is prima, maar ik wil ook graag vrouwen in lage posities meenemen. Vergeet de grote massa onder de bovenkant niet, kijk ook naar hoe zij leven en werken, wat hun carrièrekansen zijn."

Cijfers heeft ze niet, zegt ze eerlijk. Maar ze heeft wel voorbeelden. Van haar dochter, die twee dyslectische kinderen heeft en daardoor niet alle dagen kan werken. Van gescheiden vrouwen, die altijd met minder geld rond moeten komen, omdat ze tijdens hun huwelijk voor hun kinderen zorgden en niet of weinig werkten. Van vrouwen die vanwege het 'achterlijke Nederlandse systeem van middagpauzes op school', de hele dag bezig zijn de kinderen van en naar school te brengen.

Doe daar wat aan, adviseert Peijs. Werkgevers zouden moeten kijken of vrouwen die in deeltijd werken, toch een stapje hogerop kunnen. ,,Als ze wat langer zouden werken, hou je toch dat carrièrepad open." Datzelfde geldt voor de combinatie van werk en zorg. Voor topvrouwen is dat helemaal zo moeilijk niet, leert ze als commissaris bij Aegon. Die vrouwen moeten hun doel halen, en of ze nou acht uur achter elkaar werken of tussendoor de kinderen even naar de dokter brengen, dat doet er niet toe. De target telt, zo simpel is het, zegt Peijs, die weet dat vrouwen aan de onderkant die vrijheid niet hebben. De schoonmaakster moet er zijn, de secretaresse ook. Hoe maak je het ook voor hen makkelijker -daar zou Peijs van feministische zijde graag meer over horen.   

Bron: Integraal overgenomen uit de Volkskrant 

Maryse in actie

Maryse is inmiddels goed en veilig in Nederland aangekomen. Complimenten voor haar voortreffelijke inzet. Van zulke mensen word ik érg blij. Mensen zoals Maryse kleuren de wereld.

PvdA Breda had 11 zetels maar heeft nu 8 zetels binnengehaald. Jamal Nouhi staat voor de PvdA Breda op nummer 5 en is goed voor 2 zetels (met voorkeurstemmen) want hij haalde 898 voorkeurstemmen.  Wie met Jamal nader kennis wil maken zie http://www.youtube.com/user/stichtingmetalsa?feature=mhw4

PvdA Oosterhout heeft 5 zetels waarbij 3 allochtone raadsleden met voorkeurstemmen in de fractie zijn komen te zitten.

NRC Handelsblad kopte deze week dat de fractie in Helmond nu uit bijna alleen maar allochtone raadsleden bestaat. Ik ben érg blij dat allochtonen actief mee doen en massaal stemmen.

De allochtone stem is een doelgroep waar in onze democratie rekening mee gehouden moet worden. Allochtonen zijn het zat om als excuus 'allo' en klapvee ingezet te worden. Nee, zij weten wat hun stem waard is en gaan dus massaal stemmen. Ze doen dus mee: dat is pas echte integratie!

Tegen alle gekozen allochtone raadsleden (vooral de vrouwen) zeg ik: Blijf zitten waar je zit en vervoer je niet (d.w.z.: geef je positie niet uit angst op omdat je met voorkeurstemmen gekozen bent)! Accepteer geen excuus dossiers. Je bent door de selctiecie én de algemene ledenvergadering gerold. Alle procedure's zijn succesvol doorlopen: dus je doet volwaardig mee. In theorie én dus ook in de praktijk.

Immers: Vox populi, vox Dei (de stem van het volk is de stem van God).         

Binnenkort gaat Maryse naar Haitï, omdat daar ook een tekort aan kleren is wil zij graag dit keer wat voor de kinderen nemen, haar vraag is of jullie kinderkleding thuis kunnen missen? Alle goed uitdiende kleding van 0-12 jaar is welkom.

Rond 19 april hoopt Maryse weer te vertrekken.

Mensen die kinderkleding hebben kunnen mij mailen en ik kan ze in contact brengen met Maryse.

Maryse in actie

Woensdag met de schrik vrijgekomen. Een buurman met een auto bracht Maryse met haar zussen voor de dagelijkse ronde naar de wijken waar ze de distributie begeleiden. Ze werden aangereden door een auto die achteruit reed zonder goed te kijken.

Maryse heeft haar arm bezeerd en Rachelle was ook een beetje beurs. Leonie (zwanger) zat voorin en bleef ongedeerd. De auto kan nu niet meer rijden. Dit is een flinke tegenslag voor de eigenaar. "Vervangend vervoer van de leasemaatschappij of de verzekering" zit er niet in, zo werkt dat daar niet. Het grootste probleem was het beschermen van de veroorzaker van de aanrijding. De mensen waren erg boos op hem omdat hij de auto waar Maryse in zat had aangereden. Zij dreigden hem met benzine te overgieten...

Maryse wilde deze man niet achterlaten uit angst dat ze hem iets aandeden en is nog een tijdje gebleven. Uiteindelijk is de boel weer afgekoeld en zijn de dames ook van de schrik bekomen. Het is erg ingewikkeld om je te bewegen in Port-au-Prince als je geen eigen vervoer hebt. Om ergens te komen moet je vaak switchen van tap-tap (busjes). Vandaar dat het erg handig was dat ze gebracht werden, maar dat is nu einde oefening. 

Bron: Berichten zijn van Fred / Maryse. Integraal overgenomen.

De belangen van vrouwen spelen nauwelijks een rol, blijkt uit een vergelijking van lokale en landelijke verkiezingsprogramma's. Geen enkele partij (GroenLinks uitgezonderd) realiseert zich dat economische maatregelen niet sekseneutraal zijn. Langer doorwerken, eigen bijdrage ouderen aan kosten vergrijzing, plannen om jeugdzorg en opvoedingsondersteuning te verbeteren, vermindering van kosten van opvang van schoolgaande kinderen hebben hun effect.

Als er langer gewerkt moet worden, zullen dit vooral vrouwen zijn die nu niet of parttime werken. Veel vrouwen zien hun baan bedreigd door bezuinigingen in de zorg. Wanneer ouderen zelf moeten bijdragen aan de kosten van de vergrijzing komt dit bij vrouwen harder aan. Hun inkomen bedraagt gemiddeld tweederde van dat van mannen. Vrouwen bouwen met parttime banen minder pensioen op. Wanneer zij weduwe worden of scheiden, neemt de werklast toe maar het inkomen af. Weduwenpensioen bestaat niet meer en de ww-uitkering duurt maximaal drie jaar. Het gevolg is dat vrouwen zonder partner snel in de bijstand komen en ook met een verdienende partner sneller hun economische zelfstandigheid kwijtraken. De partijen hebben het over kinderopvang, maar niet over betaalbare huisvesting, voorbehoedsmiddelen, IVF, kraamzorg of abortus.

Samenvattend: zowel landelijk als lokaal worden vrouwen niet serieus genomen als belangengroep. Wij zijn geschrokken. De emancipatie was toch af? We kunnen maar één ding zeggen: Vrouwen aller politieke gezindten verenigt u en laat uw stem horen.  

Bron: Volkskrant 2 maart 2010. Integraal overgenomen.

Maryse in actie

Het overleg over de aanpak van het verspreiden van hulpgoederen was met 'de Amerikanen' en met president Preval, itt de vn-mensen zoals ik eerder had begrepen. Ze zaten elkaar een beetje te dollen, Maryse en Preval. Toen ze te kennen gaf niet te voelen voor een rol in zijn regering gaf ze als reden dat ze niet ook corrupt wilde worden zoals alle Haitianen in dergelijke posities. Hierop moest Preval hard lachen. Ook vond hij het nodig te benadrukken dat hij toch echt niet corrupt is. En verder vond ze het fijner als haar naam niet genoemd werd en haar gezicht niet op tv kwam.  

Van een kennis hoorde ik dat onlangs op tv was te zien dat "ze het nu heel anders gingen aanpakken met die hulpverlening". Jammer genoeg heb ik dat niet gezien. Ik zal eens navragen welk programma dat was. De link legde ik zelf pas toen ze vertelde dat Preval haar advies was komen inwinnen. De komende drie dagen staan het in het teken van nationale rouw. Met allerlei plechtigheden. Winkels, banken, instelling zijn pas maandag weer geopend. Ondanks het feit dat ze ziek-zwak-en-misselijk is, is ze vandaag toch even gaan checken in twee van haar wijken of het allemaal wel goed ging. Ook in haar directe omgeving houdt ze de mensen in de gaten. Vooral de zieke kinderen.

Ze heeft aan de ene kant wel een verzadiging bereikt qua hoeveelheid ellende die ze heeft gezien, aan de andere kant wil ze op dit moment nog niet loslaten wat ze heeft helpen opbouwen. En verder wil ze haar zwangere zus niet achterlaten. Of dat realistisch is zullen we gauwgenoeg zien. Er zal vast een natuurlijk moment komen om weer terug te gaan naar Nederland. En mocht het nodig zijn om nog een keer te gaan: we kennen de route nu...bij Oberhausen linksaf.    

Bron: Berichten zijn van Maryse en Fred (integraal overgenomen)

Via allerlei kanalen bereiken mij uitnodigingen / oproepen om morgen (als je normaal gesproken geen hoofddoek op hebt) met hoofddoek te gaan stemmen als reactie op de vreselijke plannen van Wilders om moslima's uit gesubsidieerd instellingen te weren.

Ik vind deze steun érg fijn en waardeer het zeer. Het raakt me ook dat Nederlandse vrouwen moslima's zo steunen! Ik wil die vrouwen ook danken dat ze zo met moslima's meeleven. Maar ik ben het met de uitingsvorm niet eens. Een hoofddoek is niet zo maar een speeltje dat je voor ludieke acties in kunt zetten. Ik vind dat je daar voorzichtig mee om moet gaan en je afvragen of je wel effectief bent. Dus je afvragen of het wel iets oplevert waar we met projectie op de toekomst iets aan hebben? Wat was de doelstelling van deze actie? Waar wil je uitkomen? En is de gekozen strategie dan wel de juiste? 

Ik heb veel liever dat we de steun van deze geweldige vrouwen op een andere, duurzame manier inzetten. Gaan stemmen met een sjaal die voor degene die hem op heeft geen betekenis heeft, is alleen iets van de korte termijn.

Maryse in actie

De afgelopen week heeft Maryse haar jongere broer gesproken. Ze heeft (zoals ze dat zelf noemde) 4 wijken 'onder controle'. Ik (= Fred) vroeg wat ze daar mee bedoelde. Het zit ongeveer zo: Er worden af en toe, her en der door de internationale organisaties water en drinken etc. uitgedeeld. Het is voor de mensen meestal niet duidelijk wanneer dat gaat gebeuren en waar. Tijdens het uitdelen is het steevast een ongecontroleerde chaos. Maryse heeft nu geregeld dat er op vaste plekken en op vaste tijden wordt uitgedeeld. Verder heeft ze voorelkaar gekregen dat kinderen, vrouwen en mannen in de goede (deze dus) volgorde aan de beurt komen.

De vn-mensen vroegen haar hoe ze het in vredesnaam voorelkaar kreeg om zonder wapens die mensen rustig te krijgen, terwijl ze het met wapens niet konden. Ze zei: ik heb 4 kinderen dus dan weet je wel hoe je dat moet doen. Op de een of andere manier heeft ze dus een brug kunnen slaan tussen de Haitianen en de vn-troepen.   Dat heeft ze dus in 4 wijken gedaan, en vervolgens een paar dagen in de gaten gehouden. Daarbij uitkijkend naar mensen die dat van haar kunnen overnemen. Mensen met verantwoordelijkheidsgevoel die niet alleen maar aan eigenbelang denken.

De vrouw van haar zwager draagt daarin ook haar steentje bij. Gisteren heeft ze een put laten graven: een aantal mannen geronseld en apparatuur gehuurd. Aan het einde van de dag hadden ze water. De put is 20 voet diep. Vannacht is ze ziek geworden. Ze heeft veel overgegeven. Waarschijnlijk iets verkeerds gegeten.  Sinds gisteravond regent het flink in Port-au-Prince. Dat betekent extra narigheid voor iedereen, omdat iedereen buiten slaapt (al dan niet onder een gespannen doek). Er is nog steeds een indringende geur van de lijken die nog niet opgeruimd zijn. Tel daar de regen maar bij op. Vandaag (donderdag) is een rustdag voor haar. Ze blijft 'thuis'.

Bron: Berichten zijn van Maryse en Fred.

Beste Bredanaars,

Het wordt spannend in Breda en daarom richt ik me tot u. Op 3 maart aanstaande zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Als lijsttrekker van de PvdA wil ik u vragen om te gaan stemmen, maar ook om familie, vrienden en kennissen op te roepen om op de PvdA te gaan stemmen.

We hebben in Breda namelijk iedere kiezer nodig om onze plannen voor Breda door te kunnen zetten en vol te kunnen houden. Wij zijn nu de grootste partij in de gemeenteraad en zo zorgden we ervoor dat iedereen mee kan doen in Breda. Meedoen mogelijk maken voor iedereen is voor mij geen loze kreet; daar

wil ik me, met uw hulp, voor de volle 100% voor inzetten.

U mag van de PvdA en dus van mij verwachten dat we staan voor investeren in onze

jongeren, voor goede zorg voor ouderen en mensen met een beperking, voor het tegengaan van armoede en uitsluiting. En als u daarvoor op wilt komen, dan vindt u mij aan uw zijde.

Voor mij is het alles waard om de grootste partij te blijven, want het doorzetten van de ingeslagen weg is zonder de PvdA geen vanzelfsprekendheid.

Vele mensen, bedrijven en instellingen besturen Breda. De kracht komt uit de wijken en mensen werken enthousiast aan hun eigen projecten. Dat ervaar ik als iets gigantisch. We moeten alle mensen met werk door de crisis helpen zodat de stad vitaal blijft. Dan haken er geen groepen mensen af maar staan we samen sterk.

Het komt er nu op aan in Breda! Ik vraag u te stemmen voor behoud van de goede waarden in de stad en dus voor de PvdA. De eindspurt is ingezet! Iedere stem telt voor de PvdA en ik hoop op u te kunnen rekenen.

Ik zie u op woensdag 3 maart in het stemhokje!

Marja Heerkens

lijsttrekker PvdA Breda

lijst 1

Maryse in actie

Nog een paar impressies uit Haïti, bron*.
 
Iedereen slaap buiten. Sommigen onder een doek, gespannen op een paar stokken, anderen zonder doek. Niemand durft in een gebouw te slapen.  Connecties bij de politie schijnen in staat te zijn om een paspoort te 'regelen' binnenkort hoort ze wat dat zou moeten kosten. Alles is onherkenbaar: hele wijken zijn veranderd in puin. Mayse weet af en toe niet waar ze is op plekken waar ze vroeger prima bekend was.
 
Als ze drinkwater gaat kopen komt ze met bijna lege handen weer terug. Ze heeft onderweg flesjes uitgedeeld aan mensen die het zo dringend nodig hebben. Mensen die Mayse helpt door eten en drinken te geven, blijven als een kring om haar heen. Uit dankbaarheid geven ze haar bescherming, ze willen zorgen dat haar niets overkomt als ze op pad gaat. Veel mensen zijn verwonderd dat er iemand is die naar ze omkijkt. Van buitenlandse/VN hulp is helemaal NIETS te merken, het enige wat ze heeft meegemaakt was het de kop indrukken van opstootjes dmv traangas. Ze heeft nergens gezien dat er water en voedsel werd verstrekt.
 
Zaterdag heeft Maryse haar oudere broer gevonden bij het Hospital Général, waar buitenlands artsen hem hadden behandeld. Hij heeft een gebroken bovenbeen en gebroken ribben. Hij kan op dit moment niet lopen en ligt buiten bij het ziekenhuis. Diezelfde dag heeft ze de vrouw van haar jongere broer gevonden en vernomen dat ook hij nog leeft. Ook heeft ze haar nichtjes en neefjes gevonden, de kinderen van haar vaders broer... Ze had deze al aan de telefoon gehad.
 
Zondag heeft ze 10 sterke mannen geronseld om het huis van haar nicht (van moeders kant) open te breken en de lichamen van haar kinderen, man, moeder daar weg te halen om te kunnen begraven. Haar nicht kon na die fatale eerste beving die plek niet verlaten en is daar al die tijd gebleven, vrijwel zonder te eten of te drinken. Doel van deze actie was om haar daar weg te krijgen. Ze heeft haar daarna meegenomen naar haar moeder en probeert haar nu wat te verzorgen. Het is moeilijk om haar het schuldgevoel uit het hoofd te praten, het schuldgevoel van: "Waarom leef ik nog en zij niet".
 
Onderweg heeft ze Nederlandse journalisten ontmoet die haar graag wilde interviewen. 
 
Een dilemma voor velen:
De meeste mensen willen wel de stad uit om op 'het platteland' een heenkomen te zoeken. Echter het gevolg van weggaan is dat je niet alleen je huis in een hoop puin hebt zien veranderen, maar ook dat je later geen enkele aanspraak meer kunt maken op wat er voor in de plaats gaat komen. Er is geen goede administratie van welke grond van wie is. Ook daarom blijven veel mensen in de buurt van waar ze woonden.

Bron:
Berichten zijn van Fred en Maryse-.

Marokkaanse inwoners van Amsterdam breken steeds vaker bij elkaar in om bijvoorbeeld bruidsschatten te stelen.

Volgens Joke Padmos, de spindoctor van Ahmed Marcouch en woordvoerster van stadsdeel Slotervaart, zijn het geen incidenten meer. "Het is zorgwekkend in welke mate het aantal woninginbraken stijgt. Deels komt dat doordat winkels beter zijn beveiligd, maar het heeft hier ook te maken met het fenomeen dat Marokkanen bij elkaar inbreken. Ze weten dan bijvoorbeeld dat er een trouwerij is geweest en gaan op zoek naar de bruidsschat."

In de Sloterparkwijk steeg het aantal woningbraken het afgelopen jaar met maar liefst 67 procent, meldt de Telegraaf.

Bron: www. welingelichtekringen.nl

---------------

Wat ik van dit nieuws vind:

1) Dit bericht toont aan dat de Marokkaanse gemeenschap, in tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt, géén gemeenschap is en dus ook geen eenheid vormt. Want anders zou je niet bij elkaar gaan stelen.

2) Ik vind dat het bericht genuanceerd had moeten worden in díe zin dat je het in perspectief zet. Meldt dat het niet voor de gehele Marokkaanse "gemeenschap" geldt en niet in heel Nederland voorkomt, tenzij je feitelijk aan kunt tonen dat het wel zo is.