Voor de emancipatie...

20 juli 2008

Opnieuw zijn Turkse pooiers veroordeeld voor mensenhandel en grof geweld tegen prostituees op de Amsterdamse wallen. Dit keer in Almelo waar de rechter de beruchte Duits Turkse mensenhandel-bende van de gebroeders B vorige week straffen oplegde die varieerden van 2,5 tot 7,5 jaar. Turkse pooiers en Marokkaanse loverboys hebben inmiddeld een trieste staat van dienst opgebouwd op het gebied van mensenhandel en gedwongen prosititutie.
Dit is geen toeval. Alleen lieden die  afkomstig zijn uit een cultuur waar vrouwen als tweederangswezens worden gezien, maken zich schuldig maken aan zoveel grof geweld.In zo'n  machocultuur is de stap naar vrouwenhandel zo gezet. Vrouwen zijn er al gauw objecten waarmee de macho's kunnen doen wat ze willen. De veroordeelden hebben laten zien dat ze op dit vlak geen geweten hebben.

Het wordt de hoogste tijd dat de Marokkaane en Turkse gemeenschap wordt aangesproken op deze vrouwonvriendelijke opstelling en er zelf het nodige aan gaat doen.  Er is een radicale cultuuromslag nodig. Vrouwen zijn geen tweederangs wezens.

Zolang deze cultuuromslag uitblijft, zal vrouwenhandel het trieste monopolie van de Turkse en Marokkaanse gemeenschap blijven. Met alle  trieste gevolgen voor de Turkse en Marokkaanse gemeenschap zelf die inmiddels zijn uitgegroeid tot broeinesten voor pooiers en loverboys. Aan de goede families uit onze gemeenschap vraag ik komt u eens naar buiten en veroordeel dit met mij om te laten zien dat we niet allemaal zo zijn.
 
Afzender: Ibrahim Wijbenga

Ps: de provincie zet zich, dmv stimuleringssubsidies, ook in om loverboys en pooiers aan te pakken. 

Onze Brabantse mensen zijn belangrijk

25 juli 2008

De PvdA is een partij van de mensen die voor de mensen op komt. Een bijzonder hart hebben wij voor sociaal zwakkeren en mensen die onze hulp het hardst nodig hebben. Daarom zijn emancipatie en solidariteit van de mooie idealen die de rode draad van onze partij vormt en waar ik dol op ben. 

We vinden onze Brabantse mensen belangrijk en daarom hebben wij ons de Q-Koort kwestie aangetrokken en hebben wij aan GS onze vragen gesteld.

Mijn aandacht gaat naar de mensen toe die getroffen zijn en wens hen veel beterschap toe!

Onderstaand de vragen die we aan GS gesteld hebben.

PvdA, als partij van de mensen, is bezorgd om de Q-Koorts

25 juli 2008

Op de kop van de voorpagina van Omroep Brabant staat, nav de vragen die ik namens de PvdA Statenfractie gesteld heb:

DEN BOSCH - De PvdA-fractie in Provinciale Staten maakt zich zorgen over de uitbraak van Q-koorts in Brabant. Die ziekte waart vooral in deze provincie rond. Honderden mensen zijn al besmet met het virus. Q-koorts is een zwaar griepvirus.

Diverse artsen denken dat geitenhouderijen de bron van de besmetting zijn. De PvdA vraagt zich af of het provinciebestuur geen maatregelen moet nemen. Al was het alleen maar door organisaties te ondersteunen die proberen te voorkomen dat de besmetting zich uitbreidt.

http://www.omroepbrabant.nl

http://www.omroepbrabant.nl/?news/103011212/PvdA+bezorgd+om+Q-koorts.aspx

Onderstaand de schriftelijke vragen die naar GS gegaan zijn.

21 juli 2008

Bij deze nog een verlate foto van het ondertekenen van het convenant.

Op 28 mei vond de ondertekening van het convenant met betrekking tot de samenwerking tussen de afdelingen in Zuidoost-Brabant plaats.

In zalencentrum 't Hazzo in Waalre waren afgevaardigden van de afdelingen in de regio Zuidoost-Brabant aanwezig, om namens hun afdeling het convenant te ondertekenen.  

De ondertekening van het convenant vormt het sluitstuk van het opstarten van structurele samenwerking tussen de afdelingen in Zuidoost-Brabant, het gewest en ik namens het landelijke partijbestuur. De onderstaande groepsfoto is na de ondertekening van het convenant gemaakt.

17 juli 2008

Terwijl de helft van Nederland met vakantie is zit ik lekker bij de FNV te werken.

Het is er rustig. Als je ons terrein bij de FNV opkomt dan zie je dit bord.

De FNV is een bond die uit 17 andere bonden bestaat. De hoofdbaas van die bond is Agnes Jongerius. Daarnaast heeft de hoofdbond nog andere zelfstandige bonden met eigen voorzitters. En met die voorzitters en ook met Agnes Jongeruis en Wilna Wind spreek ik over bestuurlijke participatie van allochtone vrouwen. Ik heb een leuke baan! Iemand zei weleens 'Tevreden naar je werk gaan is één ding. Maar zorg er ook voor dat je tevreden van je werk naar huis kan'.

Dat laatste gaat met gemak!

17 juli 2008

Met Tweedekamerlid Attje Kuiken en gemeenteraadslid Richard Blankenstein, zijn we op bezoek geweest bij de burgermeester van Breda. Dat was wel een leuk bijpraatmoment. Hij nam goed de tijd voor ons. En we hebben goed kunnen praten...en natuurlijk had ik zoals altijd mijn camera bij me voor een kiekje.

16 juli 2008

Meisjes doen het beter in het onderwijs dan jongens. Jongens hebben vaker leerproblemen en maken vaker hun school niet af. Maar waarom hebben diezelfde jongens als ze volwassen zijn meer geld en status dan de slimme, gemotiveerde meisjes uit dezelfde klas? Waarom haken zoveel veelbelovende vrouwen af vlak voordat ze doorstoten naar de top.

Zeer interessante vragen natuurlijk! Ik heb het boek bij Wonen Inc. gewonnen dus ik ga er mee aan de slag.

Deze berg ben ik op geweest!

14 juli 2008

Voor veel bloglezers is het een nieuwtje maar ik heb jaren lang intensief gefietst in het Belgische en Franse landschap. De Toure de France en de plaatjes die het met zich mee brengen doen me aan die fietsjaren denken. Daar heb ik een stevige ruggengraat aan over gehouden hoor.

Ik had een wielrennersfietje. een échte Koga M.! En écht klikschoenen en een écht fietsbroek met ‘spons'. Want we fietsten wel 8 uur aan een stuk door. Dus je had een stevige onderzit nodig om al dat scheuren op te vangen.

In het voorjaar fietste ik als training voor de zomervakantie. Gedurende mijn 1ste HBO studie ging ik (in de zomerperiode) van Roosendaal naar Breda op de fiets, terwijl ik een OVJaarkaart op zak had. Ik genoot zo van dat fietsen. Heerlijk alles loslaten. Als de vakantie naderde dan ging ik ook in de weekenden fietsen. Lange ritten naar Neeltje Jans en nog een paar dorpjes in Brabant. Leuke tijden waren dan. 

Als zo ver was dan gingen we in de bergen fietsen. We begonnen in de ochtend, terwijl het zonnetje lichtelijk begon te branden. We moesten veel koolhydraten eten en veel appelsap drinken. Ik had een fietsbidon op mijn Koga liggen. Ik klom bergen op, dat was me een afgang....maar in klimmen was ik heel goed. Dat komt omdat ik qua gewicht licht ben. Soms dacht ik dat ik stil zou vallen, terwijl ik de berg op ging. Zo stijl waren de bergen. En maar schakelen. Ik nam de omgeving in me op, want alles ging traaaaaag. Net als ik. De zon brandde op me lijf. De krekels hoorde je bidden op een goede afloop voor mij. De bochten die op haarspelden leken, dat waren me toch een bochten. Als ik ze opging was ik dankbaar dat ze er zo uitzagen. Maar als ik naar beneden ging was dat een grote spanning. Soms ging ik met 55 km. naar beneden. Ja, dat was me een kick. Maar ik remde strategisch heel soepeltjes af (heb daardoor wel meerdere remblokken versleten dan de gemiddelde fietser :) .....omdat ik niet mijn nek wilde breken. De tranen schoten me in de ogen als ik naar beneden vloog. Maar ik had een professionele zonnebril die haal mijn ogen en wenkbrauwen goed afschermde.

Eenmaal beneden aangekomen was ik heel blij dat ik mijn discipline weer getraind had. En dat ik bij heb kunnen bruinen. Een van de cols die ik beklommen heb was Col de Rousset (ong. 1400m hoog). Maar dit is er één in een reeks van bergen en bergjes.

De gevreesde Mont Ventoux met haar maan landschap (waar T. Simpson overleed) had ik maar al te graag willen beklimmen per fiets maar daar kwamen we met ons reisschema indertijd niet aan toe. Vorig jaar toen ik op vakantie was heb ik hem wel beklommen, mét de auto. Ik reed! Hoe hoger ik kwam hoe minder zuurstof ik kreeg. Mijn oren sloegen dicht. De motor begon te brommen. Maar eenmaal boven aangekomen heb ik heerlijk van het maanlandschap en pannenkoken kunnen genieten en het was er koud! 

Deze zomer ga ik ergens anders op vakantie. Zonder fiets...ik fiets nog wel maar alleen anders. 

13 juli 2008

AHB Reuters Parijs, 12 juli. E

en Marokkaanse vrouw mag geen Française worden omdat haar "radicale" opvatting van de islam, zoals het dragen van een alles verhullende boerka, in strijd zou zijn met Franse waarden als de gelijkheid van man en vrouw. Dat blijkt uit een gisteren bekend geworden uitspraak van de Conseil d'Etat.

 
Het rechtscollege, dat in Frankrijk het laatste woord heeft in conflicten
tussen burgers en de staat, deed vorige maand uitspraak in het beroep dat de
Marokkaanse aantekende tegen haar in 2005 afgewezen naturalisatieverzoek. De
Franse nationaliteit werd haar toen geweigerd, omdat ze "onvoldoende
geassimileerd" was. Dat oordeel was gebaseerd op berichten van de sociale
diensten dat ze er voor gekozen had in "totale onderdanigheid" aan haar man
en mannelijke familieleden te leven. Dit betekent onder meer dat de vrouw
altijd een zwarte boerka draagt, een geheel gesloten gewaad, dat alleen een
smal kijkluikje heeft. Ook zou ze amper buiten komen en "bijna leven zoals
een kluizenaar, afgesloten van de Franse samenleving".

De vrouw is volgens Le Monde 32 jaar oud en getrouwd met een Fransman, met
wie ze drie in Frankrijk geboren kinderen heeft. Ze spreekt de Franse taal
goed. De krant noemde het gisteren het eerste bekende geval van iemand die
het Franse staatsburgerschap wordt geweigerd op grond van de wijze waarop
iemand zijn of haar religie belijdt. Tot nu toe werd alleen moslims die
banden hadden met extremisten of die zich radicaal uitlieten de Franse
nationaliteit geweigerd.

Mijn commentaar: ik vind het zeer vrouwonvriendelijk dat die Marokkaanse mevrouw zich aan haar ''mannen" laat onderwerpen. Ik vind het ongezond en niet helder van haar. Ze berooft zichzelf van ieder recht. Aan de andere kant weet ik natuurlijk ook niet of ze niet onder druk zich zo uit laat. Voorzichtigheid is dus altijd gebonden. Door de jaren heen heb ik geleerd niet zo snel een oordeel in dit soort situaties te vormen, omdat je niet veel weet van de achtergrond, context en levensituatie achter de schermen. En ik heb geleerd dat niet alles is wat het lijkt!

11 juli 2008

Vandaag zou ik met een stel vrienden vanuit Leiden gaan varen. Een van hen heeft een boot. Maar we hebben het voor ons uit geschoven want het goot! Het is toch wat hè...het is juli en het giet.

11 juli 2008

Voor mijn werk en andere maatschappelijke bezigheden reis ik veel. Ik reis dagelijks en soms wel 3x per dag met de trein. Afgelopen week ben in Amsterdam, Leiden, Zoetermeer, Den-Bosch, Rotterdam, Dordrecht en in Doorn geweest. Dat reizen vind ik wel lekker omdat ik dan mijn dossiers door kan ploeteren. En als ik op locatie ben dan is alles af. Onderweg naar huis kan ik dan mijn mails afhandelen. De trein is een mooi ontmoetingspunt waar veel samenkomt. Soms hoor ik hele interessante verhalen. Net zoals ik hierboven beschreven heb.

11 juli 2008

Ik zat in de trein van Leiden naar Breda. Twee jonge vrouwen kwamen tussentijds erbij zitten. Ze waren zo druk met zichzelf en vol van het verhaal van één van hen, dat ze niet wisten wat ze allemaal met de ‘wereld' deelden. Wat ze zeiden was wel wijs. Ze moeten niet ouder dan 30 jaar geweest zijn. Het moraal van het verhaal wil ik je niet ontnemen.

Een van hen heeft het uitgemaakt met haar vriendje. Ze sprak erover alsof ze blij was dat zij het uitgemaakt had. Maar alles aan haar gaf toch een andere uitdrukking dan dat wat ze zei. Haar vriendin troostte haar met de oppeppende woorden als ‘Ach, wat moet je nou met zo'n slapjanus. Jij studeert tenminste. Jij gaat het maken. Hij is een womanaiser. Hij verdient jou niet'.

De ‘gedupeerde' kijkt uit het treinraampje en laat alles over haar heen komen en zegt na een tijdje: de liefde is een samenspel van aantrekken en afstoten. Het is een soort verslaving en het lijkt op een magneetveld, als je je emoties niet in goede banen leidt dan heb je jezelf niet meer in de hand.

Na haar rationele inleiding bedacht ik me dat ik haar analyse wel deel, maar ik begreep niet hoe ze het zo klinisch kon verwoorden, terwijl haar lijf heel wat anders zei. Ze zat zo vast in haar kop. Terwijl haar lijf het het liefst eruit zou willen stampen...misschien wel schreeuwen.

Liefdesverdriet, een vak apart maar ik heb er geen last van. Als het je treft is het genadeloos en kent het geen grenzen. De lessen die je eruit leert zijn de uitdaging wel waard. Als je alles in perspectief ziet worden de pijnen lichter.

Dat leerde het treinmeisje ons wel.

10 juli 2008

Heden heb ik naast privé afspraken ook een PvdA afspraak gehad. Die afspraak ging over de provinciale staten van Brabant. Dat was een afspraak over het ouderenbeleid. Het was een prettige afspraak. Volgende week heb ik nog wat PvdA afspraken en daarna kan ik me (dat hoop ik!) weer volledig met mijn werk en andere maatschappelijk zaken bezig houden. Ik ga wel met vakantie maar dat is pas wat later. In de tussenliggende periode: lekker aan het werk, de zaken goed actueel houden en mijn familie bezoeken, waar ik erg van geniet!

Dan kan ik in september weer lekker aan de slag met de provincie.

8 juli 2008

Jeltje van Nieuwenhoven herkozen als vice-president van de SI

De Movement for Democratic Change (MDC) uit Zimbabwe is volwaardig lid geworden van de Socialistische Internationale (SI). Vorig jaar werd MDC op voordracht van de PvdA al observer lid van de SI. Tijdens het SI congres, vorige week in Athene (bijeen van 30 juni tot en met 2 juli 2008), werd mede op initiatief van PvdA Internationaal secretaris Marije Laffeber besloten dat de partij van de Zimbabwaanse oppositieleider Morgan Tsvangirai als volwaardig lid toetreedt tot de internationale socialistische familie.

Dit is een belangrijke steun in de rug van degenen die zich verzetten tegen het bewind van zelfbenoemd president Robert Mugabe. De SI wil hiermee ook een duidelijk signaal afgeven aan Mugabe en zijn partij ZANU-PF om de legitimiteit van de MDC niet te ondermijnen en om te stoppen met geweld en intimidatie.

Oud Kamervoorzitter en PvdA coryfee Jeltje van Nieuwenhoven werd op het SI congres in Athene herkozen als Vice-voorzitter van de SI. Naast van Nieuwenhoven werden onder meer Jos頌uis Rodriguez Zapatero, partijleider van de Spaanse PSOE en Michelle Bachelet, president van Chili in het bestuur gekozen.

PvdA-voorzitter Lilianne Ploumen en PvdA-Internationaal Secretaris Marije Laffeber vertegenwoordigden het PvdA partijbestuur in Athene. Zij pleitten onder meer voor een forse modernisering van de SI.

7 juli 2008

Al het goede komt uit de Limousin...Ria & Stephan Ferrier ken ik goed...

Verhuizen zit in het bloed
Ria was vooral bekend van haar vriendelijke gezicht in de Goirlese bibliotheek, Stephan heeft geruime tijd als docent bij de Oude Dijk en Stanislaus in
Tilburg voor de klas gestaan. Ria Ferrier-Essed is, net als Stephan overigens, van Surinaamse afkomst. Haar ouders werkten in Paramaribo voor de overheid. In 1962 stuurden ze haar naar Nederland om verder te studeren. Twee jaar later kwam het hele gezin Essed over. Ze streken in Tilburg neer. Ria verhuisde van Den Haag naar Tilburg, studeerde af aan de Sociale Academie in Breda en vond werk in Rotterdam. In 1971 trouwde ze met Stephan Ferrier."We kenden elkaar al uit de tijd dat we in Suriname woonden en ook ik kwam voor studie over naar Nederland. Na ons huwelijk kregen we in Delft onze eerste zoon, Elmo. Twee jaar later werd Marciano geboren. Op dat moment woonden we in Leiden."

Stephan was inmiddels doctorandus in de scheikunde en kon promoveren op een onderzoek dat op de Universiteit van Leiden werd verricht. Daarna vond hij werk in het voortgezet onderwijs op de Oude Dijk en Stanislaus in Tilburg en later aan de MTS. Goirle breidde in die tijd flink uit en het gezin Ferrier kocht een huis in de Hellen. De Goirlese bibliotheek zocht op dat moment een hoofd voor de uitleenadministratie en daar heeft Ria tot vrijdag 8 december 2006 gewerkt. En voor de verandering woonden ze op dat moment in Bavel. Stephan was inmiddels docent en hoofd van de opleiding Elektrotechniek aan de hogeschool in Breda, de tegenwoordige Avans Hogeschool...meer lezen? Zie bijgevoegde links.... 

http://www.leybode.nl/pdf/De%20Leybode_pagina%2022.pdf

en

http://www.leybode.nl/pdf/De%20Leybode_pagina%2023.pdf

Ik braaf aan het denken...mijn favo bezigheid

6 juli 2008

Gisteren in de trein naar Amsterdam, voor het debat van de FNV. Dat was een lekker debat met de dames en met Agnes Jongerius. Mijn directeur hield een inleiding over diversiteit in besturen en ik moest het proces managen. De opkomst was geweldig! En ik vond het heel leuk. Ik besloot op tijd naar huis te gaan, want eigenlijk had ik nog een uitnodiging van de PvdA staan om met de bewindspersonen te gaan eten. Maar dit keer kon ook ik niet. Mijn werk gaat dan voor. Het etentje was tot 19.00 in een andere stad dan Amsterdam en mijn werk liep rond 18.00 af.

In de trein heb ik nog wat beleidsstukken doorgeploeterd. De reistijd vliegt dan voorbij.

Vandaag heb ik thuis ook gewoon gewerkt, alle papier achterstanden inhalen. mijn vriendin wilde komen logeren maar dar heb ik met pijn in mijn hart tegen gehouden want ik moet werken! Volgens weekend hoop ik tijd te kunnen maken om mijn zussen en mam te bezoeken. Maar eigenlijk staat er een weekend in Winterswijk van het in Instituut voor Natuurlijk Spreken. Dus ik moet weer es prioriteren.

Morgen ga ik aan het werk in Amsterdam en in de avond heb ik weer partijbestuursvergadering waar we de profielschetsen van de EUverkiezingen gaan vaststellen.  

Ik heb nog geen reces!

30 juni 2008

Afgelopen zaterdag hebben we gewestelijke vergadering gehad. Daar hebben we de lijsten voor de waterschappen vastgesteld. Er waren te weinig vrouwen voor de waterschapsverkiezingen werd ons gemeld. De Nederlandse Vrouwen Raad, zoals ik al eerder op deze blog meldde, heeft i.s.w. met min. BZK een campagne opgezet om vrouwen voor de waterschappen te motiveren. Maar die vrouwen die blijven gewoon afwezig. Op de gewestelijke vergadering hoorde ik dat een vrouw zich uit de procedure heeft getrokken omdat de vergaderlokatie voor haar te ver was. Ik vind het vreemd dat haar dan niet beloofd is om samen met de bestuurders te kijken naar een voor allen geschikte vergaderlokatie. Ik zat met kromme tenen naar dit item te luisteren.

Na de vergadering had ik nog een andere politieke afspraak. Awel. Ik heb nog geen politiek reces. Dat reces begint pas op 8 juli 2008. Ik heb nog een paar PvdA Vergaderingen.

Fijn hè...ik zal van de week over die vergaderingen berichten.

Dan maar fietsen

5 juli 2008

Gisterenavond had ik (oorspronkelijk) in de avond twee afspraken staan. Een trouwfeest van een vriendin van me en een Volksvergadering van onze Jan Schuurman Hess in Zeeland. Bij Jan heb ik me geëxcuseerd omdat het huwelijk van mijn vriendin natuurlijk voor gaat, alhoewel ik de volksvergadering van vrouwen en (mossel)boeren die in tractors komen, ook graag bij had willen wonen.

Een paar minuten voor vertrek naar het huwelijk kwam ik er achter dat het huwelijk op een ander moment plaats vindt. Ben blij dat ik er ‘tijdig’ achter kwam want anders hadden mijn gast en ik voor een gesloten deur gestaan...maar toch jammer dat het te laat was om alsnog Volksvergadering te kunnen gaan. Dus heb ik mezelf maar uit mijn mooie jurk gehesen en ben met de achterstallige mails aan de slag gegaan en in de avond ben ik met Richard Blankenstein (gemeenteraadslid) uit Breda in de avond 15 kilometer gaan fietsen. Dat was nog es een dolle pret.

5 juni 2008

Afgelopen donderdag was ik sinds tijden weer in Roosendaal. Je weet wel: de stad waar ik groot geworden ben. De stad die ik van alle hoeken en gaten ken. Waar de mensen op straat weten wie ik ben, en hoe ik als klein kind, peuter, kleuter, schoolkind en puber was. De mensen die me aanschieten en zeggen: ‘Hee, Noor wat leuk je weer te zien. We vroegen ons al af ‘is ze dat nu echt’. Alsof ik jaaaren lang niet meer in Roosendaal geweest was. Nee, de mensen hadden me al lang niet meer gezien.

Ik kwam mijn vroegere stagebegeleidster Wies tegen. En nog vele anderen. Het kostte me een paar uur tijd om de stad door te komen. Ik liep door de stad en kwam mijn oude schoolmaten tegen. Vanessa, een leuk mens. Ze nam het voor mij en andere op toen ik op het MBO zat en ik weer in discussies met anderen verzeild was geraakt. Ze viel op door haar grote rechtvaardigheidsgevoel. Vanessa, is van mijn leeftijd en heeft inmiddels een kind van 3 jaar. Vivi passeerde ook de revue. Een voormalig medestudente. Wat een tijden. Mooie tijden. Die zo maar voorbij zijn gevlogen, bij dag en nacht. Bij vele dagen en nachten. Och tijd. Ik mis je. Mijn wijze moeder zegt: 'Iedere dag die voorbij is, is er één minder van je leven, en is er één dichter bij de dood'. Toen ik weer in Roosendaal was voelde ik wat mijn moeder bedoelde.

2 juli 2008

Vandaag zou het heet zijn, was de voorspelling. Terwijl ik dit bloggie tik zit ik op mijn werk in Amsterdam. De FNV heeft de arbowet goed tot zich genomen. De werkomstandigheden zijn er goed. Van die hitte merk ik dus niets. Het is er lekker.

De afgelopen dagen waren hectisch en de komende dagen blijven dat ook. Mijn ogen vallen bijna dicht achter dit scherm. Ja, ik heb het Alweer te laat gemaakt de afgelopen dagen :-)

En er staat echt nog een berg werk te wachten. Het grappig is dat ik er niet eens zenuwachtig van wordt. Mijn werk is proceswerk, dat kost tijd, is schakelen en vergt een lange adem. Ik heb een goede conditie dus die lange adem is getraind. Mijn werk is kakelen en makelen om daarna door te kunnen pakken (schakelen). Het resultaat is mooi: meer vrouwen aan de top.

Ik dacht ik zet effe een bloggie want ik kreeg al mails (aarrggh) waar ik met mijn bloggie bleef. Ja, het volk controleert mijn werkzaamheden en zo hoort het ook. Ik word gemist :-)

Ik ga nu verder met het werk. Het is al 18.18 en over een uur ga ik BBQ. Althans als het weer mee werkt.

5 juni 2008

Minister Ella Vogelaar wil onderzoeken hoe islamitisch godsdienstonderwijs in moskeeën wordt gegeven. Daarbij moet worden gekeken naar de inhoud van het onderwijs en naar de behandeling van de kinderen. Ze is daarover in overleg met staatssecretaris Sharon Dijksma (Onderwijs) en de Amsterdamse deelraadsvoorzitter Ahmed Marcouch. Dat zegt Vogelaar donderdag in een interview met Trouw.

Aanleiding is de kritiek van Marcouch dat islamitische godsdienstlessen in moskeeën slecht uitpakken. De kinderen zouden te maken krijgen met lijfstraffen en er zou een vijandig beeld van het westen worden meegegeven. Marcouch pleit er daarom voor om islamitisch onderwijs op openbare scholen te geven.

Vogelaar neemt zijn signaal serieus. 'Lijfstraffen mogen niet in Nederland. Dus er zit een justitiële kant aan.' Ook wil ze weten of de lessen slecht zijn voor de integratie. 'We zijn ook tegen haatzaaiende predikers.' Volgens de bewindsvrouw is het mogelijk om islamitisch godsdienstonderwijs op de openbare school aan te bieden, wanneer de ouders daar om vragen en het neutrale karakter van de school niet wordt aangetast. Ik vind het een goed idee dat de godsdienstlessen op moskeeen aan banden worden gelegd. Toen ik er op school zat kreeg ik er ook van langs. Ik dacht dat het er bij hoorde. Ik zal binnenkort met een opinie artikel komen en het betoog van Marcouch ondersteunen.

5 juli 2008

Zoals ik hierboven beschreven heb, lees je dat ik in Roosendaal was. In deze blog zal ik verder uitleggen wie ik nog meer tegen kwam......

Even later kwam ik 3 Marokkaanse jongens tegen. Zoals één van hen keek, hij was trots op me. Die blik, die kende ik nog van toen hij nog niet in de groeispurt zat. Toen ik hem aankeek en hem in mijn herinneringen wist te plaatsen, voelde ik de voorbijgaande tijden aan mij voorbijvliegen. Het was een van mijn neefjes. Ik heb hem een paar weken niet gezien maar hij is gegroeid. Hij is enorm gegroeid. Zijn kapsel zag er heel anders uit.

Hij en zijn vriendjes waren op zoek naar vakantiewerk, maar de uitzendbureau’s zeiden dat ze geen werk voor hen hadden. Alarmbellen gaan bij mij rinkelen! Geen werk in de fabrieken? In de lagere segmenten van de industrie? Geen werk? Wie wil er in deze tijd nog in fabrieken werken? We halen krachten uit het Oosten van Europa om dit soort werk te doen en dan zegt men: 'we hebben geen vakantiewerk?'. Het is dat ik me kan beheersen maar anders... Mijn neefje keek me aan en zei: 'Ja, jij hebt kracht tante, jij gaat door. Waarom heb ik die kracht niet?' Hij zei dit met een vermoeide ondertoon, omdat hij samen met zijn vriendjes van het kastje naar de muur wordt gestuurd. Ik had gehoopt dat ik hem terplekke wat van mijn kracht en energie kon injecteren. Dat ik hem wat extra’s mee kon geven om zijn bagage aan te vullen.

Ik besloot mijn afspraak even te verzetten en met ze mee te gaan naar Tempo Team. Bij binnenkomst....het contrast van mijn kledingstijl met die van de jongens was groot. Men zag (bij Tempo team) dat er een verschil in levensstijl zat en vroeg zich af wie ik was. De jongen en ik spraken een strategie af. De mevrouw richtte zich tot mij. Ik geleidde dit door naar de jongens zelf, want ik was erbij om hen te ondersteunen, niet om zelf het gesprek te voeren. Ik voelde verzet bij die medewerkster. Je werd van het kastje naar de muur gestuurd. De ene procedure na de andere werd je uitgelegd.

De kids moesten een schriftelijke test ondergaan (om wat dozen te mogen verzetten in een fabriek!!!), in een omgeving waarin de tefefoon 100 keer af gaat, en waar mensen steeds maar binnen komen. Deze test vormt, zogenaamd, het selectie mechanisme. Ja, ja, en ik moet geloven dat die test zo belangrijk is. Ach mens, je kunt me rug op met je procedures en je blablaba. Als die test wat voorstelde dan ging het er anders aan toe. Die test is een stok waar ze mee kunnen slaan als ze dat zélf nodig achten.

Ik bekeek de test, het was een intelligentietest. Mijn god, weer een extra procedure. Ze houden zichzelf wel bezig bij Tempo Team. Ik werd er bijna moedeloos van. Die weerstand. "Ja, als ze werk hebben dan bellen ze je en roosteren ze je in schema A, of ik B. Maar pas als je de test met een voldoende afsluit kom je in een andere fase terecht, dan krijg je een gesprek en als je goed wordt bevonden en er is 24uur van te voren werk, dan krijg je een sms en moet je standbij zijn....blablaba. Maar onze regels zijn dat je eerst een test moet maken....blabla'. Als student heb ik ook in een fabriek aan de lopende band gewerkt, maar ik had echt geen IQ test hoeven maken hoor. Ik had medelijden met de kids. Ik sprak ze moed ik en zei: ‘Jullie kunnen het!. Dat weet ik.’

Ik voelde de weerstand van het systeem. Daar kun je met een breekijzer nog niet eens doorheen. Ik bedacht me ook: met hun moet ik niet in discussie gaan. Dat is verspilde energie. Bij de beleidsmakers van die overbodige procedures, daar moet ik zijn. Binnenkort ga ik met de kids nog es een paar uitzendbureaus af. Of ik ga bellen met een andere naam en bekijken of er misschien wel acuut werk is voor hen in de fabriek!

5 juli 2008

Vanuit mijn werk bij de FNV Vrouwenbond heb ik vandaag een bijeenkomst over vrouwen in besturen. Agnes Jongeruis (voorzitter FNV) zit bij ons in het panel. De bijeenkomst is samen met ZAMI en mij opgezet. Een paar vrouwen die binnen de FNV een bestuurlijke positie ambiëren, nemen samen met Agnes zitting in het panel. Dus ik ben vandaag in Amsterdam, we haken aan bij het Kwakoe Festival.