Voor de emancipatie...

Zo, de week is letterlijk voorbij gevlogen. De klok staat hier ook 1 uur vroeger dan in Nederland, dat is dus mooi meegenomen. Mijn leven vliegt ook voorbij sinds mijn 25ste jaar... Op dit moment sta ik bij de gate in Dublin. Het is er best wel druk. Met internet is de wereld er alleen maar kleiner op geworden zeg...ik voel me een echte globetrotter! Heerlijk zeg dat onderweg zijn. Netherlands, see you verry soon.

Inzet Su(san) Maddock afgestraft in Limerick

Op 26-06-09 blogde ik over de door mij zeer gewaardeerde Susan Maddock, zie onderstaand. Su(san) is een ras echte feminist. Van haar kregen we in Limerick een inleiding over innovatie in de publieke sector.

Ik was dol op haar analyse en de roep om diversiteit, gelijkwaardigheid en meer vrouwen aan de top (in de publieke sector). Ook waardeerde ze 'vrouwelijk leiderschap". Ik meldde al dat ze bij haar optreden direct met de reguliere traditionele norm brak wat betreft de wijze van presentatie etc.

Vandaag heb ik een andere universitaire hoofddocente gesproken, ook een feminist, en zij meldde dat Su(san) Maddock een zeer slechte evaluatie van de studenten gehad heeft. Ik had dit al aan zien komen, als je in een zaal een overgrote meerderheid toespreekt die zelf erg hecht aan gevestigde kaders, dan is de inzet van Su(san) te vergelijken met 'vloeken' in de kerk. 

Toch vind ik dat Su(san) heel goed werk deed.   

Ik ben dol op avonturen en nieuwe ervaringen opdoen. Ik heb erg naar vandaag uitgekeken omdat ik, na het plenaire ochtendgedeelte en de enorm gezellig lunch met de club, met mezelf op stap ben geweest terwijl de rest een andere stad bezocht.

Met jezelf zijn, mensen: dat is zó intens heerlijk! Nadat ik aan mijn verslag gewerkt had (dat we in moeten leveren met allerlei analyses en reflecties), heb ik een taxi besteld en me in het centrum van Limerick af laten zetten. Daar ben ik heerlijk door de Ierse straten gaan lopen en ben ik in een Chinees restaurant gaan eten, met de eigenaar gesproken over de buurt, het schijnt een bemiddelde buurt te zijn.

Verder wat nadenken, reflecteren en observeren. Jee, wat valt er in deze wereld nog veel te ontdekken! Vervolgens ben ik heerlijk gaan wandelen, de Ierse en GB kranten doorgenomen, en heb ik een taxi terug naar de campus genomen. Daar aangekomen...alles lijkt uitgestorven te zijn. Leeg, leeg alles is leeg. Jee, wat kan leegte existentieel mooi zijn...

In de taxi had de chauffeur, een aardige vent dat wel, ontzettend veel persoonlijk belangstelling voor mij. Hij vroeg direct: "Lady, are you from France?" Wat hij allemaal zei en vroeg doet er niet zo veel toe, maar wat ik wel mooi vond is dat hij zich afvroeg of "alleen zijn" je niet eenzaam maakt. Daar wil ik wel over reflecteren.

Als je zo'n onregelmatig leven leidt als ik leid, veel onderweg bent, erg laat thuis komt, in allerlei -complexe- overlegvormen zit, veel praat, veel denkt, presentaties geeft, soms per seconde snel in rollen en processen moet schakelen (want de ene arena vraag om een andere rol, toon, verhaal en taak dan de andere arena), dus als je veel energie geeft en ook nog veel schrijft, dan kan het niet anders dan dat je je ook goed terug moet trekken om je op te laden en afstand van zaken te nemen. Alles gaat om evenwicht.

Je hebt uiteraard ook mensen die als klevende spaghetti niet van de wereld om hen heen te scheiden zijn. Nou dan lijkt het me echt moeilijk om ook nog je eigen grenzen, behoeftes, wensen en dilemma's te kunnen herkennen, definiëren en te onderscheiden.  

Ter illustratie een leerzaam moment van afstand nemen.

Als tiener zag ik dat mijn moeder heel vaak alleen was. Ik snapte dat niet dus ik vroeg haar met een nieuwsgierigheid -die ik overigens nooit verloren heb-: "Wat doe jij zo vaak alleen?" Ik begreep niet wat er nou zo nuttig was aan dat alleen zijn. Mijn moeder, een mooie wijze vrouw met het uiterlijk van een Farah Diba, knikte minzaam en pakte de Marokkaanse schaal met gedroogde Arabische rozenblaadjes van de keukentafel en strooide die massaal op de keukenvloer. Dat vond ik natuurlijk geweldig en ik herkende dit soort acties en wist...het wordt weer erg leerzaam.

Vervolgens ging ze, nadat ze haar sloffen uit had gedaan, er met haar prachtig bewerkte henna voeten, pal tussen staan en vroeg mij er bij te komen staan. Toen zei ze: "Wat zie je?" Terwijl ze me stevig tegen haar prachtige Arabische moederlijke vormen aan drukte. "Ik zie blaadjes" zei ik grinnikend. "Kun je zien hoe groot de cirkel is en waar die eindigt? En kun je blaadjes tellen?" Ik begon om me heen te draaien zodat ik de grenzen van de cirkel tot me kan nemen. "Ja, daar en daar zie ik de grenzen. Maar als ik vanuit deze kant kijk dan zie ik dat de grens daar anders uitvalt dan daar en daar. En ja, ik zou ze zou kunnen tellen"

Toen trok ze me uit de verstrooide cirkel en we gingen op de keukentafel staan terwijl ze naar de Arabische rozenblaadjes wees: "Hee, het ziet er allemaal anders uit hè? Je zou ze vanuit deze hoogte niet meer kunnen tellen hè" "Ja, knikte ik. "Het ziet er anders uit. We zien nu in één keer heel veel en de vormen vervagen".

"Dat is nou waarom ik graag alleen ben. Als ik in de cirkel sta dan zit ik te midden van de situatie en kan ik niet goed zien wat er op mij afkomt. Maar als ik op tafel sta dan zie ik meer en dan zien zaken er anders uit dan wanneer ik er midden in sta. Ik neem dan afstand van zaken". Mijn ogen werden groter en groter, en ik begreep voor eeuwig wat de nut en noodzaak van het alleen-zijn is.

In de Islam en boeddhisme wordt "alleen-zijn" als een hoge waarde geïntroduceerd. Volgende quote staat in het boeddhisme centraal: "En het ontwikkelen van je eigen geest is van urgent belang". Want uiteindelijk eindigen we altijd alleen...misschien is dit leven ervoor bedoeld om het bewuste "alleen-zijn" te beoefenen...want jezelf in stilte kunnen verdragen schijnt een hele opgave te zijn. Laat ik hier deze zondagavond in Limerick mee willen afsluiten.

Politici onderling

In Limerick heb ik een hele leuke en zeer diverse groep, met allemaal mensen uit Europa. We zijn met z'n allen in verschillende kleine groepen van 10 ingedeeld. Het werken met elkaar gaat voortreffelijk! Het had uiteraard ook anders kunnen lopen. We boeken ook goede resultaten. Ik zit in een club met alleen maar (meerderheid) managers, dat is best wel effectief werken is me opgevallen.  
   
Werken in een groep is belangrijk, want ik ben van mening dat je het nooit kunt tenzij je met elkaar interacteert om verder te komen, dus elkaar vanwege een bepaalde doelstelling ook nodig hebt.

Ik heb een theorie over groepen.
Een groep moet (denk aan studiegroepen) niet als doel op zich gezien worden, maar als instrument om een bepaald doel te kunnen bereiken. Om dat doel te bereiken zul je dus moeten samenwerken. Dooddoeners vind ik procedurele opmerkingen, fraims en claims als "Ja, maar je bent lid van een groep". Ja en dan? Dus dan mag ik dan niet meer nadenken ofzo? Alsof mensen niet meer na mogen denken over de beweegredenen van het waarom van die groepsregels en van de groep opzich?! Ik hecht absoluut niet aan groepen om de groep. Niet aan de procedure om de procedure. Ik blijf per fase nadenken. Regels en procedure's zijn geen doelen, maar eveneens instrumenten omdat je een bepaald doel wil bereiken.

Een docent merkte in Limerick, tijdens een discussie over man/vrouwverhoudingen op, dat vrouwen meer aan groepen hechten dan mannen. Mannen denken: "De groep zal me wat. Het komt me nu niet uit, doei. En niemand die er wat tegen inbrengt", terwijl vrouwen tegen een vrouw die het zelfde doet, zoiets hebben als "Hee, terug komen jij. Je bent lid van onze groep". Denk aan de vrouwelijke krabben in een mand, die de ambiteuze vrouwelijke krab naar beneden trekken als ze er uit wil. Dit zie ik ook in andere groepsdynamische processen terugkomen. Nou, ik glip er gewoon uit hoor, ze kunnen me wat. 

Toen ik verder wilde studeren en mijn moeder en zussen niet begrepen waarom ik het met een tas vol diploma's nog steeds verder wilde, zeiden ze vaak:  "Wanneer ga je nu gewoon heerlijk trouwen, kinderen krijgen van de thee en de Arabische zender genieten en stop je met studeren?" Ook deze opmerking analyseer ik als "krabbenmand effect". Want de opmerking is gericht op het handhaven van de status quo in de groep en mij aan de dominante norm gelijk trekken.    

Zo, afrondend dan maar. Maandagavond hebben we in de vooravond onze presentatie en in de avond hebben we een afsluitend feestje. Morgen hebben we weer 2 colleges in de ochtend (zoals iedere dag het geval is). Daarna gaan we het centrum in, voor wie wil. Ook hebben we hele leuke foto's genomen. Zodra ik in Nederland ben zal ik ze op deze site plaatsen.   

Op de campus beginnen we in de collegezaal de dag met een "ice breaker". De ice breaker heeft  tot doel om de 'kou' uit de lucht te halen. Iedere groep moet dan effe wat laten zien, het liefst zo creatief mogelijk. Vandaag ben ik met de groep aan de beurt. Ik heb voorgesteld om ook iets fysieks te doen. Dus we gaan én én doen omdat anderen ook een lied wilden doen. Dus gaan we al dansend een Limerick zingen...

Su(san) Maddock

Ik heb in Limerick een mooie én leerzame dag gehad. We hebben meerdere inleidingen gevolgd, in groepen gewerkt en we zijn naar het gemeentehuis gegaan omdat we daar de burgermeester zouden ontmoeten, die we nooit gezien hebben.

Maar aangezien ik niet alles kan en wil bespreken wat we inhoudelijk behandeld hebben, focus ik op een "innoverende feminist".  Deze feminist hield een inleiding over "Innovatie binnen de publieke sector en de rol van de ambtenaren en de politiek".  Welke analyse ze ook maakte, ze kon het niet laten er een gender cq diversiteitssausje' overheen te gieten. Dat beviel me wel. 

Susan Maddock heet deze sterke en eigenzinnige vrouw, tussen haar en mij klikte het direct. Ik houd wel van vrouwen die afwijken van de dominante norm. Dit zijn krachtige en sterke vrouwen. Zij blijven autonoom denken, ongeacht de groep óf omstandigheid waarbinnen zij verkeren. Ik houd er wel van. Daar waar andere sterke vrouwen op de proef stellen om hun houdbaarheid te testen, zoek ik ze gretig op en bevraag ze om van ze te leren. Deze dame liep, nadat ze geïntroduceerd werd, het podium op en brak per direct met alle traditionele regels. Ze is geen volger, daar houd ik wel van. Ze blijft zélf denken. Ongevoelig voor zgn. 'vanzelfsprekendheden' en de zgn. 'groepsnormen', die er vaak op gericht zijn om de status quo overeind te houden en mensen vooral niet zelf te laten denken. En laat ik hier nu een gruwelijke hekel aan hebben doordat ik zelf 21 jaar lang actief onderdrukt bent door dit soort debiele groepsnormen.

Susan meldde ons direct dat ze niet aan pppresentaties doet en we het dus met haar moesten doen. Het had zoiets van "graag of niet!". Zo, en de toon werd direct gezet. Ze introduceerde zich uitdrukkelijk niet als een feminist, maar ik rook al op afstand dat ze er ook één was.  Ja, en wat voor één. In de pauze sprak ik nog met haar na (foto komt nog). We bespraken het old boys network, vrouwen die elkaar neer kunnen halen, jaloerse vrouwen, rolverwarring waar voldoende vrouwen last van hebben.  En tijdens dit gesprek ontdekte ik hoe alleen ze geweest moest zijn in haar strijd. In alles wat ze vertelde voelde ik háár eenzaamheid, ze zei niet voor niets: "Doe wat je vindt dat je met je missie moet doen. En ja. Het is onomkeerbaar dat je je dan heel vaak heel alleen zult voelen. Je bent een leider van jouw eigen visie óf je bent het niet...." En daar hoort dan ook bij dat er ononderhandelbare idealen zijn. Ter illustratie. Denk maar bijvoorbeeld aan de PvdA. Haar ononderhandelbare kernwaarden zijn solidariteit, verheffen, verbinden en emancipatie.  Wie zich in deze boodschappen terugziet kan mee. Wie niet, kan gaan.  

Verder zijn we in de avond het centrum van Limerick ingegaan. In een Thais restaurant hebben we nog heel energiek met medestudenten (mannen en vrouwen) nagepraat (terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat ik de jongste vrouw aan tafel was...). Dat zijn van die zeldzame en mooie gesprekken waarbij je nog es in debat andere invalshoeken ontdekt. En ook aan deze tafel werd feminisme en de rol van de vrouw besproken. Dat deed me nl. erg goed, als er maar over gesproken wordt, want dit impliceert dat er over nagedacht wordt.

De afgelopen dagen heb ik in verschillende groepen het 'krabbenmand effect' geïntroduceerd, mooi om te zien hoe het op andere manieren in gesprekken terug komt. Het blijft bij mensen hangen. Hoor ik sommige studenten dan later zeggen "Hmm, ja krabbenmand effect. Interessant Nora".  En er wordt bij geknikt. Bewustwording daar begint alles mee.

Aan mij werd de vraag gesteld hoe ik met de vrouwelijke krabben in een mand omga. Omdat ik weet dat zeer veel jonge vrouwen/tieners en twintigers mijn site volgen, expliciteer ik mijn les. Mijn antwoord was:  Als je kunt, houd deze energievreters ver van je. Je leert ze in de verte herkennen. Als het niet kan, werk er dan functioneel en zakelijk mee. Laat ze niet jouw agenda bepalen, terwijl ik aan Susan terug denk. Doel van deze krabben is om je in verwarring te brengen en je van je doel af te halen. Ze willen je graag in hun mand neer halen. Susan, thank you!

Zoals je kunt lezen...als ik op mezelf kan zijn (zoals nu, terwijl ik dit blog schrijf) realiseer ik me dat ik ook tijdens deze reis meer leer en opmerk dan de formele doelstellingen beogen. Wat een rijkdom! Genoeg inspiratie voor mijn boek. Erasmus en Donner, bedankt...

Verder wil ik graag nog 1 vraag poneren. Die vraag kwam bij me op naar aanleiding van een feministische boek van Susan Pinker, belicht tegen de achtergrond van het insprirerend gesprek met Susan Maddock. Hoe komt het dat vrouwen zo gauw...nee sterker nog...heel gauw alles heel persoonlijk maken? Zou rolverwarring hier aan ten grondslag liggen? En zou dit dan het krabbenmand effect in de hand helpen? Of heeft het hoge empathisch vermogen van veel vrouwen invloed op het feit dat vrouwen zich zeer snel heel gauw aangesproken voelen?

Mijn schrijvershand begint te tintelen...

Mijn  1 1/2 dag in Limerick zit er op. Wat gaan de dagen toch enorm snel. Sowieso vind ik dat mijn leven snel gaat, maar in Limerick lijkt het wel alsof de dagen sneller dan snel gaan.

De vliegreis verliep voortreffelijk. Het begon al in de trein naar Schiphol. Samen met Anja, een zeer gewaardeerde medestudente, hebben we in de trein zitten dollen. Op schiphol aangekomen zijn we verder gegaan met het dollen.

In het vliegtuig heb ik me in een interessant boek verdiept en voordat ik het wist landde we in Dublin. Voor de deur van het vliegveld stond onze transfer gereed en op 4uur tijd reden we naar Limerick.

Mijn god, ik ben al vaak op internationale meetings geweest maar zelden heb ik zo'n mooie campus gezien. De kamers zijn bovengemiddeld luxe ingericht.  Ik zit in een groep met managers uit Noorwegen, Zuid-Afrika, Engeland, Spanje, Frankrijk en zo nog wat meer landen. Toen we met elkaar kennis maakten besloot de groep dat ik chairman moest worden. Zo, dus werd ik chairman...leiderschapskenmerken zijn dus universele eigenschappen die overal ontdekt worden. Ik had dit niet durven dromen hoor, dat ik benoemd zou worden! Mooie binnenkomer vond ik dit.

Verder werd mij tijdens de kennismaking ook gevraagd waar ik 'oorspronkelijk' vandaan kom. Ik zo: "Netherlands". Maar nee hoor, dat geloofden ze niet. Ik liet ze maar zelf lekker gokken en ja hoor (zoals gewoonlijk) alle landen kwamen voorbij fietsen behalve Marokko. Haha, vindt ma niet leuk. Hè ma :-)?  

Verder regent het mannelijke managers en leidinggevenden in mijn groep, dus heb ik maar bij aanvang lekker gemeld dat ik feminist ben. Daar hadden ze wel oren naar en zo agendeerde ik tijdens de informele meeting het feministisch vraagstuk in internationaal perspectief en de rol van die managers...zwaar interessant hoor zo'n groep! Ik heb ze op hun mannelijke patronen gewezen. Daar stonden ze van te kijken, ze waren zich er niet eens van bewust!!

Nou, ik ga maar weer eens verder. Er staat mij een inhoudelijk zwaar programma te wachten en veel presentaties. Zodadelijk gaan we weer door. Waar ik uiteraard veel zin in heb. Maar eerst ga ik effe een half uur lekker op mezelf zijn, wandelen in de groene 'bossen' op de campus. Alleen zijn vind ik zó magisch heerlijk. Alles lekker een plek geven, en nadenken. Een van de groepsleden zei: "Alleen sterke mensen kunnen alleen zijn. Want het vereist dat je jezelf kunt verdragen".

Laat ik hier mee willen afsluiten...

Miss chairperson :-)

Goedemorgen Nederland. De komende dagen ga ik voor mijn studie bestuurskunde even (zoals ik dat noem) een hoekje om. Voor het vak Europees Bestuur ga ik naar Limerick, Ierland. Daar ga ik mijn bachelorjaar afsluiten. Ik heb er wel zin in, zo tussen al die andere studenten die uit Noorwegen, Spanje en Frankrijk komen (kom ik uit Marokko of uit Nederland? Volgens mij uit beide...)

Een limerick is een dichtvorm van 5 regels met een vrij strakke maat. In de eerste regel wordt (meestal) een persoon of dier geïntroduceerd met een plaatsnaam.

Voorbeeld van een limerick: 

Er was eens een naaister uit Knokke, die naaide per dag twintig rokken.
Dat ging niet meer goed,dus werd ze met spoed verplaatst naar de afdeling sokken.

Ik ben voornemens om mijn blog lekker bij te houden, doei Nederland ik ga effe een hoekje om.

De nieuwe zomer Opzij van juli en augustus is nog maar nét uit en nu al krijg ik veel steun voor mijn zomer Opzij column "Make-upday". Dat had ik niet verwacht en dat ontroert me wel. Klaarblijkelijk heb ik de lezers ergens, op een goede manier, met mijn verhaal geraakt.

Op pagina 46 vind je ook een reactie van een lezer die op mijn column "Eendenbek" reageert. Fran Petra, dank je wel voor de tip en dat je de moeite hebt genomen met ons te delen wat je op pagina 46 gedeeld hebt.

Ik ben in het voorjaar gevraagd of ik, naar aanleiding van wat ik in de media over de seksualiteit van moslima's zeg, of ik een co artikel wil schrijven over de seksuele revolutie van moslima's.

In juli lever ik een artikel in (waar ik al vaker over geblogd heb) die dus over de seksuele revolutie van moslima's gaat. Het betreft een artikel dat in een boek opgenomen wordt waar ik samen met anderen mede-auteur van word. Tijdens het schrijven geniet ik al behoorlijk van het proces en mijn analyse, ik kan niet wachten tot dat het klaar is. Schrijven over je missie, niets geeft zo veel vreugde en is zó intens en heerlijk! To be continued. 

Bozkurt spoort in haar EP rapport de Turkse regering (ook recherlijke macht en bestuurlijk apparaat) aan om meer aandacht te schenken en meer middelen vrij te maken voor de hardnodige verbetering van de positie van Turkse vrouwen, met name buiten de stedelijke gebieden.

Een onevenredig aantal meisjes gaat niet naar school (per jaar 500.000) en het huiselijk geweld tegen vrouwen  is nog steeds een urgent probleem. Op de Turkse TV is onlangs een voorlichtingsserie gestart om mannen bewust te maken dat zij hun gedrag thuis moeten veranderen! 

Artikel 42 van de Turkse grondwet stelt dat het basisonderwijs verplicht is voor alle burgers van beider geslacht en kosteloos is in openbare scholen, en artikel 4 van de basiswet op nationaal onderwijs stelt dat onderwijsinstellingen openstaan voor iedereen zonder discriminatie op grond van taal, ras, geslacht en godsdienst. Niettemin bestaat er een complex geheel van economische en maatschappelijke factoren die ertoe bijdragen dat meisjes niet naar school gaan. Een van de belangrijkste redenen is de tegenzin van families om meisjes naar school te laten gaan. 

De rapporteur (=Emine Bozkurt) is erkentelijk voor het werk van Professor Yakın Erturk, de speciale rapporteur van de VN-Commissie voor de mensenrechten over geweld tegen vrouwen, die een officieel onderzoek heeft uitgevoerd in Turkije van 22 tot 31 mei 2006, na de uitgebreide berichtgeving in de media over zelfmoorden van vrouwen in Batman. Met haar onderzoek heeft zij getracht vast te stellen of de hoge zelfmoordcijfers die geinterpreteerd werden als vermomde gevallen van eerwraak of gedwongen zelfmoord gerelateerd waren aan de strengere wetgeving tegen eerwraak.

De vrouwenbeweging in Turkije is nog steeds sterk verzuild: Kemalistisch, liberaal-feministisch en religieus geinspireerd.

De rapporteur (=Emine Bozkurt) dringt er in het bijzonder bij de Europese Commissie op aan specifieke doelen te formuleren, en redelijke, evenredige en haalbare criteria vast te stellen, het liefst in haar voortgangsverslagen over Turkije. Dit zou Turkije duidelijk laten zien aan welke criteria het moet voldoen en zou de controle en evaluatieprocedure door het Europees Parlement vergemakkelijken. Een ander belangrijk probleem is de toenemende bezorgdheid van de vrouwen-NGO's (=Niet Gouvernementele Organisaties) over de omslachtige procedures voor het verkrijgen van financiele steun en subsidies van de EU. Vanwege deze gecompliceerde procedures die de NGO's moeten volgen om in aanmerking te komen voor EU-subsidies aarzelen vele NGO's een aanvraag te doen en gebruik te maken van middelen die van doorslaggevend belang kunnen zijn. Daarom wordt de Europese Commissie aangespoord om extra steun te verstrekken door het organiseren van voorlichtingsbijeenkomsten over projectfinanciering door de EU voor alle betrokken partijen.

Ik herken me wel in het geefgedrag van niet-westerse allochtonen wanneer er gesteld wordt dat allochtonen via informele wegen geven. In de arabische opvoeding heb ik geleerd dat wie geeft het vooral in stilte moet doen. Maar mij Nederlandse socialisatieproces heeft ervoor gezorgd dat ik ook formeel en expliciet geef. D.w.z.: zeggen dat ik geef :-) 

NCDO heeft de werkgroep Filantropische Studies van de Vrije Universiteit gevraagd het geefgedrag van een aantal groepen niet-westerse allochtonen in Nederland te onderzoeken. Dit onderzoek is een aanvulling op de tweejaarlijkse studie "Geven in Nederland" die deze werkgroep uitvoert. Aan de hand van vragenlijsten zijn 109 Afghanen, 156 Antillianen, 161 Marokkanen, 155 Surinamers, 161 Turken en 156 autochtone Nederlanders ondervraagd over hun geefgedrag. Er zijn quota gesteld op leeftijd, geslacht, opleidingsniveau en regio om tot een representatieve steekproef van de groepen te komen. De interviews vonden plaats van 1 juni tot en met eind augustus 2008. De gepresenteerde cijfers zijn 'geschatte' totaal-bedragen op basis van de antwoorden van de respondenten die meewerkten aan het onderzoek.

• Niet-westerse allochtonen gaven in 2007 gezamenlijk bijna 400 miljoen euro aan remittances en goede doelen in Nederland.
• 60% van de giften van niet-westerse allochtonen wordt naar het land van herkomst gestuurd.
• Levensbeschouwelijke organisaties ontvingen verreweg het hoogste bedrag aan giften van niet-westerse allochtonen.
• 80% van de niet-westerse allochtonen geeft aan Nederlandse goede doelen.
• Indien we formeel en informeel geven samen beschouwen, geven niet-westerse allochtonen gemiddeld een hoger totaalbedrag aan giften per jaar (598 euro) dan autochtone Nederlanders (399 euro).
• Surinamers blijken de meest gulle gevers in Nederland.

Het volledige onderzoeks-rapport en een overzicht van de onderzoeken van NCDO kunt u vinden op www.ncdo.nl

We kunnen niet de andere kant op kijken...in het wereldwijde vrouwenvraagstuk als onderdrukking moeten wij elkaar steevast zien te vinden! Teken dus mee.

Ik zat zojuist naar de Arabische zender Al Jazeera te kijken (en te luisteren) en zag beelden over Iran en Iraanse vrouwen langsflitsen. Gelijk ging mijn gedachte naar onderstaande actie. In 2008 geactiveerd en is in haar thema's nog steeds actueel.

In Iran klagen activisten van de Campagne voor Gelijkheid de wettelijke ongelijkheid tussen mannen en vrouwen aan. Amnesty International (waar ik lid van ben) zette de internationale vrouwendag van 8 maart 2008 in het teken van Iran en de strijd die vrouwenrechtenactivisten er voeren. De Campagne voor Gelijkheid tracht er een einde te maken aan de legale discriminatie van vrouwen. Ze willen één miljoen handtekeningen verzamelen om hun eisen kracht bij te zetten. We moeten met ons allen er voor gaan, spread the word.

Op 27 augustus 2008 was het twee jaar geleden dat de Campagne voor Gelijkheid gelanceerd werd. De problemen die de activisten ondervinden zijn sindsdien echter niet afgenomen, integendeel. Een bijkomende petitie werd opgezet voor niet-Iraniërs die hun steun willen betuigen. Door hun eisen voor gelijkberechtiging uit te dragen naar een breder publiek, zijn de intimidaties nog toegenomen.

De autoriteiten zijn wantrouwig en hebben vanaf de start een tegencampagne van intimidatie en repressie opgezet tegen de vrouwenrechtenactivisten. Bijeenkomsten en demonstraties werden verboden en mensen werden gearresteerd tijdens het verzamelen van handtekeningen. Sommigen onder hen werden veroordeeld, tegen anderen lopen nog aanklachten, enkel en alleen voor het vreedzaam uitoefenen van hun recht op vrije expressie en vereniging. We zijn er dus nog niet! Maak met ons een vuist.

Steun de activisten in hun strijd! De thema's zijn nog steeds actueel.
Onderteken de petitie tegen discriminatie in de Iraanse wetgeving en praktijk op www.change4equality.org/english Bekijk ook het Youtube filmpje.

Zojuist kreeg ik van onze Mohammed Mohandis een smsbericht dat hij tijdens het landelijke JS Congres met 77% van de stemmen gekozen is tot de nieuwe voorzitter. Ik vind het een zeer goede en vooruitstrevende zet van de ALV van de JS, waar ik zeer blij mee ben. Met Mohammed krijgen we een JS met activisme en daar ben ik blij mee, meer de straat op zoals hij dat zelf in de VK van 20-06 zegt. Mohammed bij de JS voorop, dat zal ons als PvdA zeker goed staan. Mohammed. Nogmaals: van harte. De jeugd rekent op je!

N.a.v onderstaande blog kreeg ik 3 smsjes en 2 mails met de vraag of ik Nederland ga verlaten omdat ik schreef dat ik in het najaar, de wereld inga om me met het vrouwenvraagstuk, bezig te gaan houden. Nee, lieve mensen. In de mondiale mensenrechten vraagstuk waar ik me druk om maak ben ik niet aan grenzen gebonden. In die thema's voel ik me verbonden met alle vrouwen/mannen over de hele wereld. Dus los van onze Nederlandse grenzen maak ik me ook daarbuiten graag druk om het vrouwenvraagstuk. Ik ben een wereldburger, die gewoon even met enige regelmaat "een hoekje omgaat" om zich in te zetten voor de goede zaak. Dat idee geeft me veel energie (nog meer dan ik al heb). Dus, geen zorgen. Ik verlaat Nederland niet.

In de NRC van 17-06-09 stond een artikel met deze kop. Het ging over de eerder gehouden bijeenkomst "Droom van de Arabische vrouwen NGO's" . Dit soort artikelen hebben mijn hart enorm. De essentie van het artikel gaat over het familierecht en de rol van de Arabische vrouw daarin, dat dit proces langzaam gaat weten we allemaal. Een citaat uit het artikel die dit proces onderstreept luidde als volgt: "Het islamitisch familierecht staat verbetering van de situatie van de Arabische vrouw in de weg. Activistes strijden, maar het pad is dat van de kameel in de woestijn". En wel ja, laat ik op 15-06-09 geblogd hebben over ronddolen in de woestijn".

Zoals ik vorig weekend al blogde ga ik in het najaar me óók op internationaal niveau met het vrouwenvraagstuk bezig houden. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan...net als mijn vader ga ik, met mijn koffers in de startblokken, de wereld in.           

In zakelijke zin heb ik een hectische doch verrijkende week achter de rug. De PvdA vulde steevast mijn avonden en overdag was de FNV aan zet. Terwijl ik dit zo schrijf realiseer ik me dat deze hectiek niet bijzonder is want ik ben zakelijk gezien altijd een paar avonden in de week óf in overleg óf in actie. Ik ben zeer in mijn element als ik onder grote druk sta en veel te bedenken heb.

Van de week vond naast het feestelijke én geslaagde tien jarige jubileum van Jan Hamming (wethouder en collega PvdA bestuurder) ook de gewestelijke vergadering van de PvdA plaats. Tijdens deze vergadering werd de nieuwe Brabantse gedeputeerde Lily Jacobs voorgesteld. Lily wordt als opvolger van Anne-Marrie Moons namens de provinciale PvdA aan de provinciale staten van Brabant, voor gedragen. Ik wens Lily veel succes toe. 

Morgen ben ik, als acief lid, bij de Algemene Leden vergadering van Amnesty International aanwezig. Daar kijk ik ook erg naar uit. Verder heb ik me van de week, tussen de bedrijven door, ook heerlijk over een artikel gebogen. Je weet het wel het artikel waar ik mede auteur van word (zie blog van
15-06-09).

There will never be a generation of Great Men until there has been a generation of Free Women.

Op mijn, inmiddels bekend geworden Volkrant artikel, “Patriarchen: blijf van onze vagina af!” heb ik veel, maar dan ook zéér veel reacties op gekregen. Een -bekende- Marokkaanse jongen zei zelfs: “Jij hebt Marokkaanse ballen”. En zo is het maar net, dank je wel.

Graag wil ik melden dat deze publicatie meer gebracht heeft dan alleen het losweken van discussies en naamsbekendheid. Ik ben zelfs gevraagd of ik mede auteur wil worden van een boek. Ik schrijf graag, dus ik zal mijn bijdrage aan dit boek zeker leveren. Ik heb genoeg inzichten en theorieën waar ik over kan schrijven, uiteraard allen belicht tegen de achtergrond van het vrouwenvraagstuk.

Ik moet me nu nog op de vlakte houden maar in augustus zal ik er meer over gaan vertellen/schrijven.

Als nomaden dolen wij in de woestijd rond, op zoek naar onze basis

Deze zin zette mij gisteren intens aan het denken. Niet de letterlijke betekenis raakte mij, maar de culturele en impliciete betekenis ervan zette mij aan het denken. Met een gewaardeerde bevriende wijze man raakte ik in gesprek over zijn reis naar Afrika. Hij reist, in zakelijke zin, heel Afrika af om zich voor bepaalde thema's in te zetten en vertelde mij dat hij zelfs voor het overlijden van zijn gewaardeerde vader te laat kwam. Ik vat zijn verhaal ongeveer als volgt samen:

"Wij migranten komen overal te laat. Ik kwam zelfs te laat voor de overlijdensceremonie van mijn vader. Genoeg migranten leven tussen verschillende werelden. We zijn zoekende en reizen de hele wereld af. In onze eerste beleving zijn we aan het reizen omdat we voor ons werk bezig zijn...maar in essentie is dat niet onze drijfveer om te reizen. We reizen omdat we zoekende en onrustig zijn. Reizen is een verslaving omdat het ons onbewust het gevoel geeft dat we op weg zijn, op weg om onze eigen plek terug te vinden. Op iedere bestemming denken we: "Ja, dit is het. We hebben onze bestemming gevonden, achter die mooie deur zal de geur waar we naar op zoek zijn ons tegemoet treden. Maar zodra de deur op een kier staat pakken we onze koffers weer op, de koffers die de grond nog maar nét aangeraakt hadden.

We zijn ontworteld. We zijn op zoek naar onze eigen oorspronkelijke bestemming, dat is de bestemming waar onze voorouders geboren zijn. De geur van díe oorspronkelijke bestemming hebben we onbewust opgeslagen en we verjouwen onszelf van de ene locatie naar de ander met als doel die oergeur terug te vinden. En ja wel, we komen overal te laat omdat we zoveel afreizen en we zijn zoekend zijn naar die oergeur...maar die zullen we nooit vinden want we zijn ontworteld. Dat 'iets' en die oergeur is het gevoel van ontheemd zijn. Geen thuis te hebben. Noor, dit is de reden waarom wij migranten overal te laat komen...we zijn opzoek naar onze plek... En ik? Ik kom niet alleen te laat op congressen. Nee, ik kwam zelfs te laat voor mijn vader. Dit is het prijskaartje dat aan mijn migrantenschap gehangen heeft."

Ik vond dit inzicht zó indrukwekkend dat ik besloten heb er een blog aan te weiden. Als ik in mijn omgeving rondkijk, dan zie ik veel allochtonen die veel reizen, zouden ze ook opzoek zijn naar hun plek?

Zou dit één van de redenen zijn waarom ik zo dol ben op reizen? Op één dag reis ik van Breda naar Rotterdam, om dan vervolgens via Utrecht en Den-Haag in Amsterdam te eindigen. En als het kan dan reis ik aan het eind van de avond ook nog even naar Breda. Moe? Nee, integendeel het geeft me energie.
Ook heb ik vorige jaar besloten dat ik in de toekomst mijn werk in het kader van de vrouwenzaak op internationaal niveau wil gaan voortzetten. Mijn weekendtas staat altijd in de startblokken...

In navolging van de Alchemist: 'Als nomaden dolen wij schijnbaar verloren door een eindeloze woestijn om ten slotte die plek te bereiken waar ook ons hart zich bevindt, onder onze voeten!'

Niet in de wereld, niet buiten ons, maar in de diepten van ons hart liggen de laatste waarheden over onszelf schuil.     

Mijn collega's bij Opzij

Gisteren, na een drukke werkdag in Amsterdam en Den-Haag, heb ik ook nog even mijn nieuwe Opzij collega's, in een informele setting, bezocht. Dat was erg gezellig en heel leuk. Ik heb het al wel eens eerder gezegd, bij Opzij is het écht leuk! Ik ben blij deel uit te kunnen maken van een heel leuk team. Hier zit een gelukkig mens.  

Judith en ik in de Tweede Kamer

De officiële uitslag van de verkiezingen voor het Europees Parlement is bekend: voor de PvdA zijn Thijs Berman, Emine Bozkurt én Judith Merkies gekozen. Merkies stond op nr. 4 en haalde met ruim 18.500 stemmen de voorkeursdrempel. Judith en ik kennen elkaar (net zoals ik Emine en Thijs ook ken) in die zin persoonlijk, dat ze op mijn uitnodiging voor de FNV verschillende optredens gedaan heeft.

Afgelopen zaterdag 6 juni vond bij Boerke Mutsaers in Tilburg een openbare gewestelijke vergadering van de PvdA plaats. Toen is ook besloten dat er op 17-06-09 vanaf 19.30 een extra gewestelijke vergadering plaats zal vinden op het vetrouwde adres Boerke Mutsaers in Tilburg. 

Tijdens deze vergadering staan drie onderwerpen centraal. Naar verwachting zal de kandidaat-gedeputeerde worden voorgesteld. Tevens zal tijdens deze vergadering teruggeblikt worden op de uitslag van de Europese Verkiezingen en de gevolgen hiervan voor onze partij. Mij is gevraagd om mijn collega Lilianne Ploumen hier voor uit te nodigen, zij zal namens het landelijk partijbestuur aanwezig zijn. Tot slot zal door de fractie ook nog worden stil gestaan bij de bevindingen van de evaluatiecommissie die het proces rondom de besluitvorming van de verkoop Essentaandelen heeft geëvalueerd.

Als een vrouw geslagen wordt door haar man mag ze terugslaan. Dat heeft de hoogste soennitische autoriteit in Egypte bepaald, berichtte de krant al-Youm maandag (betekend Vandaag).

"Iedereen heeft het recht zichzelf te verdedigen, of het nu een man of een vrouw is, want alle mensen zijn gelijk voor God", aldus Sheikh Hamid al-Atrash, de voorzitter van de instantie die fatwa's en islamitische regels uitvaardigt in Egypte.

Volgens mensenrechtenorganisatie Amnesty International komt 35 procent van de vermoorde Egyptische vrouwen in Egypte om door huiselijk geweld. Een Saudische religieuze leider bepaalde onlangs dat vrouwen hetzelfde geweld tegen hun echtgenoot mogen gebruiken als tegen hen gebruikt wordt. Een Turkse religieuze leider deed daar nog een schepje bovenop: "Ze moet twee klappen uitdelen voor iedere ontvangen klap."

Als feminist heb ik een dodelijke hekel aan slaan, en een man die je slaat (zeg ik tegen mijn vriendinnen) moet je aanklagen en per direct verlaten...want wie 1 maal slaat, blijft slaan. En bovendien, een vrouw mag zich nóóit maar dan ook nóóit laten slaan noch laten geestelijk laten beledigen want dat staat gelijk aan elkaar! Als ik de Sheikh Hamid al-Atrash volg dan zegt hij dat een vrouw een man in het kwadraat terug mag slaan. Politiek signaal snap ik en vind ik krachtig maar de praktische uitwerking van zijn idee vind ik slecht. Laat hij zijn politieke uitspraak (want dat is het!) gepaard gaan met een pakket maatregelen om de vrouwen op te vangen? De kans is nl/ erg groot dat het opvolgen van zijn tip (tand om tand, oog om oog) je er een gebroken kaak aan overhoudt.  De vrouwen zijn economisch ook nog eens afhankelijk van hun man zijn. Deze patriarch houdt de boel instand met zijn uitspraken. 

Een man is (dat is wetenschappelijk aangetoond) fysiek altijd sterker dan een vrouw dus als je terug gaat slaan en die man is al over zijn toeren dan riskeer je als vrouw een gebroken kaak of op z'n minst iets wat er op lijkt. Op dit soort momenten adviseer ik (als het kan), een scheldkanon (óf iets om tekenen af te geven dat er over je grens is gegaan. Je moet weerstand bieden tegen iemand die over je grens is gegaan!) en vervolgens een aanklacht indienen en dan wegwezen. 

Maar ik weet ook wel dat ik makkelijk praten heb, want weg gaan in een land waar de wij-cultuur (waarbij de norm van de familie en de familie eer) centraal staat een hele moelijke stap is. Helemaal als je economisch gezien van je man afhankelijk bent en van binnen uit geleerd wordt dat slaan bij een goede opvoedingsklimaat hoort (vanuit de Islam invalshoek) en je als vrouw/moslima ondersteunend aan de mannelijke norm bent. Terwijl ik dit zo opschrijf voel ik de weerstand al opborrelen. Vrouwen worden niet voor niets door mannen onderdrukt. Mannen die dat doen zijn bang van vrouwen, ze vrezen hun power. Ze vrezen hun posities, macht en eigenbelang. Soms kan ik niet anders dan te constateren dat de natuur ons bewust reeds op achterstand heeft gezet door de man fysiek sterker te maken dan de vrouw. Uit vrees. Maar 1 vraag is altijd gebleven: Allah, waarom heeft u besloten de vrouw fysiek minder sterk te maken dan een man?   

Meisjes kunnen op school een verklaring ondertekenen waarmee ze zich tegen uithuwelijking verzetten. Als ze dan na de zomervakantie niet terugkeren op school, kan die met de verklaring in de hand de politie inschakelen. Volgens Driessen speelt het probleem van gedwongen huwelijken in alle grote steden. Rotterdam begon onlangs een proef met de verklaring. 'Er zijn ons signalen ter ore gekomen dat dit uithuwelijken ook in Amsterdam gebeurt', aldus het raadslid.

 
Volgens haar gebeurt uithuwelijking vaak in verborgenheid en is het nauwelijks zichtbaar voor scholen. 'Op deze manier maken we het probleem zichtbaar en bieden we hulp.' De partij vraagt volgende week in een motie aan de portefeuillehouder om in samenwerking met de centrale stad te onderzoeken hoe een dergelijk contract zo snel mogelijk ook in De Baarsjes, en bij voorkeur in de hele stad, ingezet kan worden. GroenLinks in het stadsdeel heeft inmiddels haar steun toegezegd.

Verder is en naast deze wilsverklaring ook al een wet tegen schijnhuwelijken.

Bron: Binnenlands Bestuur

Mijn gedachten en ik. Niets is zo heerlijk als introspectie en reflectie, daar kan ik heerlijk in wegzakken om daarna weer met inzicht terug te keren.

Met mezelf zijn, als het kon...ik zou er een baan van willen maken. Terwijl ik al wandelend 'met mezelf was' vroeg ik me af hoe het toch zo kon zijn dat mijn essay (waar ik al eerder over blogde m.b.t. kloof burger en politiek) de vorm het van de empirie lijkt te 'winnen'.  Winnen tussen aanhalingstekens want ik heb een goed cijfer aan het tentamen over gehouden omdat mijn empirie zeer goed was, maar ik begreep dat de vorm (dus voorpagina /inhoudsopgave en uitdrukkelijk níet het taalgebruik want daar scoorde ik net als de empirie ook erg hoog op!) ook op een universiteit zeer van belang is en hier (vorm) scoorde ik minder op. Terwijl ik aan 'franje' op een universiteit  juist bewust geen aandacht geschonken heb, omdat ik dacht dat inhoud het juist binnen een wetenschappelijk terrein het van de vorm wint. Maar niet alles is wat het lijkt. Onderzoek heeft immers reeds uitgewezen dat vorm en beelden blijven hangen, woorden en analyses vervliegen. 

De volgende keer zal ik een mooi voorblad maken en een inhoudsopgave...(los van het feit dat ik me enigszins heb verbaasd over het feit dat essays voorpagina's en inhoudsopgaves hebben...). Zo zie je maar net, zélfs op een universiteit wordt aan vorm gehecht, nou ik weet wat me in mijn master jaar te wachten staat...       

Obamma kreeg tijdens zijn speech in Caïro grote bijval toen hij over de vrouwenrechten in de Arabische wereld sprak. Hij zei: "Vrouwen die hun haar willen bedekken omdat zij dat mooi vinden óf willen okay, maar zij die geweerd worden bij hun opleiding is een ontkenning van hun talent. Dat accepteren we niet" en een staande ovatie volgde. Hij raakte een gevoelige snaar. In Saoedie-Arabie zitten significant méér vrouwen op de universitieiten en bekleedden vrouwen beduidend méér hoge functies dan mannen, maar de onderdrukking is ook daar aanwezig, alleen in een andere vorm dan in het westen...

Gisteren, heb ik bijna de hele dag stemadviezen gegeven. Mijn mobiel rinkelde al smsend of al bellende de hele dag door. Het mooie is dat stemadvies aan één persoon geven tegelijk inhoudt dat dát advies een rechtstreekse doorwerking heeft op de rest van de familie. Want de kinderen nemen een paar stembiljetten mee.
Niet alleen allochtonen bellen mij (dat denken mensen!) maar dat is écht niet zo. Ook autochtone vriendinnen bellen mij, vriendinnen die niets met de politiek hebben. Een paar quot’s ter illustratie van een paar 'leuke' telefoongesprekken:

• "Ja, wat is het verschil tussen CDA én PvdA in Brussel Nora?"
• "Ik hoor dat er verkiezingen zijn, klopt dat Nora? Welke nou weer?"
• "Op welk nummer zal ik stemmen, jij bent toch van de PvdA? Dan is het toch goed?"
• "Ik was zo druk bezig, toen hoorde ik al zappend op tv dat we moeten stemmen, klopt dat nou écht Nora?"
• "Ik moest zorgtoeslag terug betalen, dit is onterecht want ik heb alle wijzigingen op tijd door gegeven. Wie is hier verantwoordelijk voor Nora? Dan stem ik niet op die persoon (!)"
• "Dus jij zegt dat de PvdA de juiste partij is omdat ze over emancipatie gaan?"Terwijl haar vriendin erbij staat roept mijn nichtje aan de andere kant van de lijn "Stem dan maar op de Pvda, 3 x. Ik heb het nagavraagd bij mijn tante zij is van de politiek".   

Hoe dan ook, gisteren was ik de hele dag mensen aan het uitleggen waar de de PvdA voor staat, dat was mijn bijdrage aan de sociaal democratie! Verder ben ik de wijken ingetrokken en heb ik mensen de stemhokken ingejaagd...

Dank dat je ooit massaal op mij gestemd hebt, stem vandaag weer!

Gisteren, toen ik al werkend in de trein zat, ben ik door de krant gebeld. Men vroeg mij, al prikkelend natuurlijk, óf ik ging stemmen. "Natúúrlijk ga ik stemmen!" Riep ik door de treincoupé heen, alsof ik wilde zeggen: "Hoe durf je dat nou toch te vragen".
Door de krant werd mij naar mijn mening gevraagd m.b.t. de EU Verkiezingen en wat mijn persoonlijke betrokkenheid daarbij is.

Wij als Nederland oefenen absoluut invloed uit op het EU beleid via de Raad van Ministers waar onze ministers zitting in hebben. Verder zijn er ook mensen die het gevoel hebben dat de EU regelgeving geen invloed op ons heeft en dat we dit systeem maar op moeten doeken. Maar dit is onzin, want EUrichtlijn heeft een rechtstreekse doorwerking. De rechter toetst aan EU regelgeving.

En als klapper op de vuurpijl gaf ik aan dat de EU ontzettend veel kan doen, via de EU vrouwencie richting de VN, aan de rechten van de vrouw. En op de vraag van de journalist waar in de wereld er zeker gewerkt moet worden aan de rechten van de vrouw zei ik: "Bij mij om de hoek, in Breda". We kijken te ver de wereld in met dit soort vraagstukken maar bij ons om de hoek vindt het vooral plaats. Alleen blijft dit onzichtbaar!" En zo is het maar net.

Zodra ik het originele artikel + foto heb, zal ik het plaatsen.  

Heden avond zag ik dat mijn website inmiddels de 80.000 heeft overschreden. Zovéél bezoekers. Dat is ontzettend veel. Dank je hartelijk! Wie je ook bent. Leuk dat je me volgt, mailt en je met mijn zaken 'bemoeit'. Mits dat niet stalkend is :-)waardeer ik dat enorm.