Voor de emancipatie...

Volgende week ga ik naar Marokko -15 jaar niet bij de familie geweest te zijn!- hoor ik van familie -en de weersverwachtingen op de Arabische zender bevestigen dat- het weer in de regio (hoge noorden tegen Algerije aan) waar ik naar toe ga het zéér heet is. Dagelijks is het daar tussen de 38 en 42 graden. In de kleine dorpen kan het lokaal nog warmer zijn...Who, kan ik mijn lijf lekker flink op laten warmen dat wel. Nou hebben we in Marokko van die grote open daken met witte tegels...als ik daar om 11.00 s'-ochtends rond zou lopen zou ik levend wegbranden. Snap je nu waarom Ramadan houden in Marokko niet écht ideaal is? Maar ik kijk wel uit naar die Arabische hete zon.    

Heel lief. Ik krijg van verschillende mensen een signaal dat ze bang zijn dat ik in Marokko word uitgehuwelijkt en niet meer terug keer ofzo. Nee, lieve mensen maak je geen zorgen. Mij zal niets overkomen. Ik zal hartelijk en liefdevol ontvangen worden. Marokko is een mooi, heet en hartelijk land! De uithuwelijkingsfase ben ik al vele jaren voorbij gevlogen.

Er zijn zelfs mensen die me adviseren om me mij de Nederlandse ambassade aan te melden. Nee, dat doe ik niet want er zal mij niets overkomen. Dus geen zorgen. Ik ga vooral heerlijk genieten én me flink voor te bereiden op Nederland want ik heb het weer voor elkaar gekregen om ook tijdens mijn vakantie te moeten werken want eind augustus heb ik nog een onderzoek af te leggen (je bent ambiteus óf je bent het niet he)...en mijn nieuwe Opzij column zal ik ook in Marokko gaan schrijven. Je ziet het, het uithuwelijken houdt me niet eens bezig.

Ik word door mijn familieleden plat gebeld, die ook naar Marokko gaan, of ik misschien nog ruimte in mijn koffers en tassen heb voor pakken boter, koffie, thee, toiletpapier. Toiletpapier is zeer geliefd bij Marokkaanse Nederlanders want in Marokko kost toiletpapier veel geld. Dus dan kun je maar beter hier heel wat rollen inslaan. Maar koffie zonder koffiefilters kan niet en aangezien de koffiefilters én zeepjes ook hier ingekocht worden en als we toch bezig zijn...moeten we de stiften voor de kleine kinderen in Marokko ook mee en wat dacht je dan van afwasmiddel? Ja, ook dat moet mee want Marokkaanse afwasmiddel is agressief voor de huid en ja dan moet je ook weer handcrème meenemen en aangezien je nooit alleen handcrème voor jezelf meeneemt als je op vakantie gaat naar Marokko omdat de in Marokko wonende familie die crème plotseling dan ook wel erg aangenaam prettig vindt...neem je er dus ook maar een paar van mee. Maar we hadden geen ruimte toch? We kunnen nergens meer wat kwijt. Alle gaten die ze nog hadden, bijvoorbeeld in de oren, neus of navel zijn allemaal opgevuld. Geen hoek of gat in de tas, koffer of poriën blijft ongevuld.

Ieder persoon mag op weg naar Marokko met de vliegtuig maximaal 30 kilo aan bagage meenemen en dan hebben we het niet over de handbagage. Een koffer wordt met gemak ook als handbagage gezien en wie veel kinderen heeft -kan zich vele kilo's bagage- permitteren. Maar ik, ik neem ook wel wat mee maar ik blijf functioneel en praktisch in wat ik meeneem. Alhoewel ik toch ook moet bekennen dat ik nu al weet dat de Nederlandse Brinta lekkerder is dan die van Marokko. Zal ik dan toch maar een paar pakken meenemen? En de huid crème en haar crème en lekkere theeën zijn ook een aangename aanvulling en trouwens de Nederlandse zakdoeken zijn lekker zacht en, en, en....He, mijn koffer was al vol maar mijn handtas begint nu ook al vol te geraken. Zal ik mijn zus bellen of ze misschien een extra tas voor me mee kan nemen? Een kleintje dan maar...die kan ze onder de autobank met wat trekken en duwen ook wel kwijt.

Mijn Opzij column, die op 20-08-09 uitkomt, gaat over "Vragen in de nacht". Dus als je benieuwd bent waar het over gaat dan moet je natuurlijk er snel bij zijn in augustus. In Marokko zal ik mijn nieuwe column gaan schrijven, over wat ik daar na 15 jaar tegen ben gekomen...dat wordt nog wat. Ik verheug me er nu al op.

  

Op dit moment bevind ik me in Groningen, ik ben er een heerlijke tijd voordat ik naar Marokko ga, op z'n Nederlands tussen uit. Je zou bijna denken dat ik het advies van minster Donner om in 'eigen land' op vakantie te gaan om de economie een handje te helpen opgevolgd heb...het zonnetje schijnt lekker fel.

De polder is érg mooi en het centrum kent tal van artistieke monumenten (Martinitoren en het Groningsmuseum). Een bezoek aan Schiermonnikoog staat ook op mijn agenda. En als het weer mee werkt kunnen de lamskoteletten weer op de hete 'schroeiplank', bbq is toch weer een hele pret. Verder zijn er nog een aantal historische fietsroutes die ik ontdekt heb en reeds voorbereid heb.

Maar, weet je waar ik nu enorm van geniet en er een flinke 'filrt' mee heb? Een appelboom met allemaal kleine 'onrijpe' rood/groene appeltjes die ik het liefst, voor ik naar Brabant vertrek, één voor één op wil eten. Onuitstaanbare aantrekkingskracht hebben die lekkere zeer zure groene appels op me en als ik er een hap van neem...krijgt mijn omgeving plaatsvervangende stuipen maar ik? Ik hunker inmiddels al naar een andere appel en geniet van de 'lage zuurgraad'. En voor ik er één kan plukken moet ik met mijn omgeving een heel onderhandelingsproces in gaan omdat de eigenaren (vrienden/familie van ons) bij terugkomst nog appels in de boom verwachten. Volgens mij ga ik beslissen dat ik een appelboom in mijn appartement wil...een orangerie is al gevallen. Mijn persoonlijke thema wordt volgens mij deze week: "Hoe kan ik er voor zorgen dat ik niet meer aan die zure lekkere groene appels hoef te denken...hoe ontwijk ik die boom?"

Terwijl ik de voorgaande zin al hardop voorlees, liggen mijn vrienden in een deuk...ze kunnen niet begrijpen dat ik een a4 aan een 'groene appel' kan weiden. Waarop ik, adrem als ik ben, antwoord dat ik met mijn generalistisch profiel over alles een mening heb...zelfs over de aantrekkingskracht van een groene onrijpe appel!        

Ik heb jullie wel eens eerder gemeld dat ik samen met andere vrouwen mede-auteur word van een essay dat in een boek opgenomen zal worden. Ook meldde ik dat ik er begin augustus op terug zou komen,aldus geschiedt, alhoewel aug. over 1 week begint. Onderstaand nu al de bekendmaking.

Eleftheria, Nora Kasrioui, Baukje Prins en Garjan Sterk, 'Seksualiteit: tussen autonomie en overgave', (in: J. Janssen, S. Keuzenkamp en J. van der Zwaard (red.), Dwarse vrouwen. Verbindingen en verbeeldingskracht, Amsterdam: Aksant 2009.

Nu impliceert zo'n titel dat het allemáál dwarse vrouwen zijn die meeschrijven. Haha. Maar ik vind dwarse vrouwen sterke vrouwen. Dwars heeft in de volksmond een negatieve bijklank omdat het woord 'oproering en opstand' met zich meebrengt. Opstand om de opstand, daar heb ik niets mee. Maar als het een doel heeft, en opstand als instrument ingezet kan worden voor het goede doel: dan graag opstand en oproering! 

Ik houd van dwarse vrouwen omdat het vrouwen zijn die niet met de gevestigde stroming meegaan en zelf na blijven denken en het profiel van een leider hebben omdat ze regie durven nemen en de visie waar zij voor staan aan mensen over willen brengen omdat ze in die vooruitstrevenheid geloven. Zij hebben een visie en weten daar mensen voor te mobiliseren. Je begrijpt dat ik dan érg van dwarse vrouwen houd en ik blij ben er een ervan te zijn.

De PVV heeft begin deze week alle ministeries schriftelijke vragen gestuurd waarin hij ze vraagt om een kosten-batenanalyse te maken van hoeveel een allochtoon Nederland kost en wat allochtonen aan inkomsten binnenbrengen. 

Geert Wilders' fractiegenoot Sietse Fritsma is voor die kosten-batenanalyse een bombardement begonnen van schriftelijke Kamervragen aan alle leden van het kabinet die iets te maken hebben met migrantenbeleid. In één beweging adresseerde hij begin deze week zijn verzoeken aan de departementen van financiën, sociale zaken, volksgezondheid, volkshuisvesting, onderwijs, economische zaken en defensie. De kern van Fritsma's vragen is steeds dezelfde: Den Haag geeft onevenredig veel geld uit aan (niet-westerse) allochtonen en ziet daar weinig voor terug, aldus Trouw.

Ik heb nooit écht last gehad van (maar ik veroordeel het wel!) het feit dat de partij van Wilders een negatief klimaat jegens de allochtonen probeert te creeren, want ik had hun strategie wel door en ik kon óók nog denken (in navolging van Tofik Dibi, Groenlinks) dat een deel van de angst die de kiezers van Wilders hebben eigenlijk wel te begrijpen is. Want ik weet zelf wel hoe het is als je als moslima kort en dom gehouden wordt door "broers en mannen" die hun handelingsstrategie weer rechtvaardigen door zich op de Islam te beroepen. Dan kan ik me voorstellen dat mensen die op Wilders stemmen gaan denken "Als die religie onderdrukking propageert dan moeten wij er niets mee te maken willen hebben". Groot gelijk hebben ze dan. Dat denk ik dan ook, totdat ik zelf na ga denken en de Koran er op nasla en zelf een hele bewuste keus maak in waar ik nog achter kan staan en waar absoluut niet. Dan kies ik heel bewust en weet ik dat de weg die Wilders aanstipt niet mijn weg is. Maar de achterliggende angst van de gewone man van de straat kan ik heel goed snappen. Want ik ben óók 28 jaar lang met die angst groot gebracht!   

Maar om nou allerlei analyses op etniciteitsvraagstukken op te gaan vragen vind ik verontrustend omdat ik hier feitelijk een tweedeling op basis van etniciteit zie ontstaan die verharding in de Nederlandse samenleving op roept en mensen tegenover elkaar zet. Zo worden mensen erg intolerant tegen over elkaar. Bovendien lijkt de opdracht van de PVV mij ook nog een onuitvoerbaar als je tot in de haarvaten van de begrotingsposten een 'allochtone-analyse' wilt maken en wel om de volgende redenen:

1) In Nederland wordt niet verplicht op etniciteit geregistreerd.

2) Om exact te kunnen weten welke begrotingsposten voor allochtonen bedoeld zijn moet je alle 'allochtonen' geleden oormerken, en dat zie ik ook niet gebeuren.

3) Wie is er nu allochtoon en wie niet? Je hebt de klassieke allochtonen en de nieuwe generatie die ook in een allochtone kring wordt opgevoed maar volgens de definitie van het CLB géén allochtoon is.

4) Uit de conclusie van zo'n analyse rolt een algemeen beeld, gemiddelden gaan dan tenkoste van allochtone doelgroepen die wel 52% van hun inkomen aan de fiscus afstaan maar ze zullen het in de analyse af moeten leggen tegen de (in absolute aantal berekend) van de -troebel gedefinieerde allochtone- minderdraagkrachtigen...wat een puree zeg.

Succes dan maar, maar ik ben hier niet blij mee. Want waar leidt dit naar toe? M.a.w: wat is de volgende stap? Allochtonen en autochtonen in aparte wijken opdelen omdat uit de analyse zou blijken dat wie niet veel bijdraagt en de staat veel kost dan ook maar naar rato moet gaan leven? Zodat je later kinderen hoort zeggen: "Daar bij die hele kleine flatjes zonder dubbele beglazing dat is de wijk van de allochtonen en daar woon ik maar daar waar veel groen en grote huizen met dubbele beglazing staan daar wonen de autochtonen". 

Waar gaat dit heen? Dit is niet gezond. Ik wil dit niet! Kappen en graag de boel bij elkaar houden.

In NRC Handelsblad van afgelopen maandag 20-07-09 stond een mooi portret van mijn hoofdredacteur Margriet van der Linden, ik werd in mijn rol als columnist ook geciteerd. Margriet komt ook uit, een zeer streng gelovige familie en heeft zich daar 'voortreffelijk' van los gemaakt. Mooi portret. Ik ben een trouwe zomergastvolger, helaas kan ik het alleen t/m 2-08 volgen omdat ik me daarna in Marokko zal bevinden... 

Mijn Opzij hoofdredacteur, Margriet van de Linden, presenteert de komende 6 weken Zomergasten, en in het kader daarvan verschijnt er morgen bij NRC Handelsblad een portret van Margriet. Verschillende mensen zijn, in het kader van dat portret, vorige week door NRC Handelsblad geïnterviewd, Ik ben ook één van de geïnterviewde en morgen komt het portret van Margriet uit.       

Kijkt allen vanaf volgende week zondag naar Zomergasten, vanaf 20.30 uur publieke zender. 

Waar ze toch niet allemaal aan verdienen bij het boeken van een vliegticket, ooit gehoord van dossierkosten? Dossierkosten, mooie term voor - wij moeten ook verdienen-.

Enne, wat dacht u dan van standaard Customer Service Pakket (bevat Customer Service Tax). En als we dan toch goed bezig zijn dan kan de greenseat CO2 Compensatie er toch ook wel bij he -goed voor het milieu en het draaiend houden van de economie in deze tijd- en ach, wat maakt dan een extra betaling om een smsje met actuele vluchtinfo te ontvangen dan nog uit op zo'n totale som? Ik reis uiteraard graag zeer comfortabel. Marokko, ik herhaal: ik ben onderweg!

De troostmeisjes bijeen, tijdens een bijeenkomst.

Wie wil kan de troostmeisjes* een kaart sturen, ter emotionele ondersteuning. Amnesty, waar ik lid van ben, heeft groetenkaarten die kun je gratis aanvragen en ook de petitielijst kun je aanvragen. Ik heb al een pakker besteld. Als ik écht helemaal niets kan doen, dan is het wel dit. Ik ben van de solidariteit, hopelijk jij ook?    

Twee jaar gelden nam de Tweede Kamer een motie aan die uitlegt dat de Nederlandse regering Japan op haar verantwoordelijkheden aan zal spreken en erop wijst de vrouwen een excuus aan te bieden.

In 2007 nam het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden een motie aan waarin Japan het systematische misbruik van de vrouwen en meisjes erkent, incl. een excuus.  

Veel vrouwenleed blijft onzichtbaar maar als je goed lijkt kom je tot de ontdekking dat er nog zo veel te doen is in de wereld. Veel mensen weten niet eens wat deze term inhoudt. Kun je nagaan wat we nog meer niet weten...

* De term Troostmeisjes is erg misleidend en verwijst naar de vrouwen en meisjes die voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog door particulieren en de Japanse officiële instanties ter beschikking werden gesteld aan de Japanse militairen. De meisjes en vrouwen gaven zgn. "troost" aan militairen (zoals men dat in Japan formeel zegt) maar in werkelijkheid waren deze vrouwen seksslavinnen die tegen hun wil werden vastgehouden en gedwongen werden zich te prostitueren.

Voor de campagne 'Stop Geweld Tegen Vrouwen' is er een nieuw gratis actiepakket. Ik heb het pakket besteld en de poster hangt voor mijn raam.

In Democratische Republiek Congo (DRC) wordt verkrachting van vrouwen ingezet als oorlogswapen. Mensenrechtenverdedigers zetten zich, vaak met gevaar voor eigen leven, voor deze vrouwen in.

Met dit actiepakket kun je op allerlei verschillende manieren aandacht vragen voor seksueel geweld tegen vrouwen in de DRC, op een manier die bij jouw past. Bijvoorbeeld door zelf een bijeenkomst te organiseren voor Amnesty, of door tijdens een evenement of bijeenkomst van uw keuze, Amnesty onder de aandacht te brengen.

Bestel nu het pakket en kom direct in actie!

In het pakket zitten:

• Vier groetenkaarten gericht aan vrouwen die zich inzetten voor slachtoffers van seksueel geweld in de DRC. Ik zal de mensen die ik de komende dagen zal spreken de kaart laten ondertekenen.
• Dvd over mensenrechtenactiviste Justine Masika Bihamba die u kunt tonen aan bijvoorbeeld vrienden, familie of tijdens een bijeenkomst.
• Een lezing over geweld tegen vrouwen in de DRC die u kunt voordragen en die mensen oproept direct in actie te komen.
• Een plaktattoo, een poster en Amnesty-ballonnen. Die zal ik in Marokko uitdelen.

Het zijn de weken, zoals ik al eerder geblogd heb, van -in de avond- de etentjes en het bijpraten. Relaties die ik door de drukte lang niet gezien heb, heb ik weer aan kunnen halen. Gezellig, dat zeker. Gisteren heb ik met een gewaardeerde journalist in een héérlijk restaurant in Roosendaal gegeten. Maar we aten er ook niet voor niets, want over het restaurant wordt een recensie geschreven in BNdeStem (editie west-brabant). Het Marokkaanse restaurant, Zafraan is zeer aan te beleven. Je bevindt je even in een Arabisch land, zo lijkt het. De lamstajine was zwaar maar heerlijk. De Marokkaanse thee had een kroontje, precies zoals het hoort.  De Harira was zoals de harira gemaakt moest worden, zacht en goed gevuld.

En het was érg leuk om vroegere medestudenten gezien te hebben. Eén van hen heeft een foto genomen die ik van het weekend zou krijgen.

Meer info. zie www.zafraan.nl      

Gisteren vlogen de brieven, gericht aan de Minister van Buitenlandse Zaken en staatssecr. van Europese Zaken, me om de oren. Deze brieven gaan over de zorgen van Marokkanen die met de auto naar Marokko gaan en in zuid Spanje op de wegen tussen Valencia en Almeria (E15) en de snelweg tussen Madrid en Algeciras (E5, E902, E15) worden overvallen worden door boeven (want dat zijn het, als het niet erger is...) die de gezinnen overvallen en beroven en in Spanje schijnt zelfs als een Nederlandse toerist te zijn overleden door een overval (Bron: Telegraaf). De brieven roepen de bewindspersoon op om zijn politieke ambtsgenoot in actie te laten komen. 

Deze verhalen vind ik ernstig, ik moet net als velen rond deze tijd ook nog die kant op en ook nog terug. Gelukkig ga ik met de vliegtuig en deels ga ik heel bewust varend omdat ik het mooi vind de overtocht in navolging van mijn vader (toen hij als gastarbeider naar Nederland kwam) ook mee te maken. Te voelen wat die gastarbeiders ook voelden, ik weet ook wel dat ik het niet écht kan voelen wat zij voelden, maar de sfeer alleen al. Ik wil op weg naar mijn bestemming ook meer zien dan alleen lucht en de vliegzetels.

Maar als ik dit zo hoor...

Ik zal mijn site ook in Marokko bij gaan houden. Want op iedere hoek is er tegenwoordig in Marokko wel een internetcafe te vinden. Als de hitte me te veel wordt duik ik het Internetcafe in.

Van de week is het weer zo ver. Dan mag ik weer mijn Opzij artikel inleveren. Daar geniet ik enorm van. Maar er is zó veel om over te schrijven, ik kom papier te kort. Woorden getransformeerd in verhalen heb ik té veel...

Gelukkig mag ik over minder dan 1 jaar aan mijn boek beginnen. Wat ben ik dol op schrijven zeg! Dat wordt nog es wat hoor met dat boek.

Namens Hayet...de 3.0 Golf

Van de week heb ik mijn artikel, in de vorm van een briefwisseling, ingeleverd. Mijn inbreng resulteerde in 1000 woorden. Het wordt in een boek opgenomen, en het wordt een co-artikel met 3 anderen.

Essentie van het artikel gaat over de invloed van moraal en cultuur op ervaringen van vrouwelijke seksualiteit waarbij helder wordt dat de scheidslijn tussen prive en openbaarhbeid met beterekking tot deze thema's broos is. 

Houd de website bij, ik zal jullie op de hoogte houden zodra het gepubliceerd wordt. Dan kunnen jullie allemaal het boek kopen.

Een clubje politici onderling

Deze weken heb ik in de avond etentjes met politici en bestuurders om wat bij te praten over idealen. Verder heb ik ook nog wat artikelen te schrijven vóór ik naar Marokko ga begin augustus voor een tijdje, NA 15 JAAR ER NIET GEWEEST TE ZIJN. Ik wil eigenlijk vóórdat de Ramadan begint terug zijn. Dat wordt nog een hele klus om dat te regelen.  

Met privévakantie gaan is eigenlijk extra werk hoor. Wat je allemaal moet doen voor je weg kunt gaan. Ik stel me dan zo voor dat als ik niet weg zou gaan ik veel tijd zou hebben om lekker alles in alle rust en gespreid af te werken. Dat zou pas vakantie zijn. Nu ben ik een workaholic (ik houd van werken...het leven is te kort voor niets doen:-)  Bijtanken en afkicken doe ik heerlijk als ik lekker uren wandel en fiets.

Ook schrijven is een vorm van ontspanning, je zit in een 'andere wereld' en dat structureert ook nog eens.

Maar als ik zakelijk reis, dan sta ik binnen 5 minuten buiten, zonder al dat gepiepel van een privé reis. Maar mijn Marokko reis wordt een hele onderneming...

Verder...werk ik ook nog gewoon bij de FNV hoor. Dat is écht leuk werken. Bij de Vakbeweging moet je écht zijn mensen!

Met de PvdA ben ik eigenlijk altijd bezig. Politiek fietst overal door heen, vakantie of niet. Midden in de nacht, op het werk, tijdens etentjes, tenzij ik mijn mobiel uitzet. Ik ben van mening dat politiek voeren tijdens vakanties ook belangrijk kan zijn.

Aan den lijve heb ik dit gevoeld. Vorig jaar (in de hete zomer) werd er melding gemaakt van het feit dat de QKoorts uitbrak. Ik wist dat we het als PvdAStatenfractie direct moesten agenderen middels het stellen van schrijftelijke vragen (Zie tabblad Publicaties & Media). 

Ik maakte me zorgen om de mensen! Mijn politiek strategisch inzicht is scherp en mijn intuitie is juist. Zie wat er één jaar later is...Zelfs het Eng. Parlement citeerde me in haar bronnen, de PvdD waardeerde openlijk onze zorg in andere bronnen. En in Brabant haalden we de voorpagina van verschillende media incl. Omroep Brabant. Als ik nu nog in de Statenfractie had gezeten dan had ik dit item er weer ingekopt en er dus zo voor gezorgd dat het op de agenda was blijven staan. Want ik zag de CdK van de week op TV haar zorg over dit item ondersteunen. Timing, timing, timing. Wat je met de juiste timing toch allemaal niet voor elkaar kunt krijgen! Dan krijg je aandacht voor belangrijke mensenzaken waar je lang op had kunnen wachten! Zomer of niet...politiek is er altijd want de zorgen van mensen zijn er ook tijdens de zomer. 

Zo, ik ga maar weer want het volgende etentje staat op de agenda.    

Over gered worden en, ondanks de golven, blijven staan...

Bezoek
Van het weekend bezocht ik, na weken lang dat door drukte niet gedaan te hebben, een club familieleden. De ontvangst was zoals altijd zeer hartelijk. Arabische mensen zijn hartelijk en intens. Ik werd net niet gedragen, zo hartelijk was de ontvangst. Maar ik ben dit soort ontvangsten gewend, dus ik zou er eerder van staan te kijken als ik deze ontvangst niet gekregen zou hebben...

Deze heerlijke hartelijk introductie had ik gemist. aangezien ik deze Arabische wereld lang niet bezocht had vanwege mijn drukke werkzaamheden in de andere wereld... in de Nederlandse wereld hunkerde ik dus weer naar oergeuren.

Arabische oergeuren

Wat die Arabische oergeuren zijn?: de wierrook, de muskblokken, de bordjes gevuld met woestijnzand, de muntthee met suiker (terwijl ik niet van suiker houd), de doorleefde uitgesproken hartelijke woorden die door heftige handgebaren ondersteund worden, de gedroogde hennabladeren, de mooie hennahanden, de zilvere Arabische theepot met mooie thee glazen, de oosterse blikken die me volledig opnemen en waar je bijna niet bestand tegen lijkt te zijn. Arabische vrouwen communiceren met hun ogen en prachtige wimpers....en dan nog maar te zwijgen over de rest van de Arabische energie, die op de achtergrond begeleid wordt door indringende Arabische klanken van mijn werelddiva Oem Kalthoem. Dit alles bij elkaar genomen, en dan heb ik nog veel ongenoemd gelaten, vormt de andere wereld...ik heb haar in haar schoonheid gemist. 

"Je bent geen goede moslima"
Maar wat ik niet miste, was de indringende repliek die zo tussen de Marokkaanse Tajine en de warme gevulde dadels op kwam. Alsof ik wat verkeerds gedaan had, alsof ik niet meer 100% van hen was. Men was zeer blij dat het maatschappelijk voortreffelijk met mij gaat. Maar ik was toch te autonoom geworden, misschien bedoelde men wel "té sterk". Mijn leeftijd was al wat gevorderd en ik moest toch aan een Marokkaanse man. En hoe zat het met de kinderen? Het kon toch niet zo zijn dat ik die goddelijke kans zou laten liggen? Van alle kanten werd er op mij ingepraat. Het is dat ik niet zo makkelijk te manipuleren ben, maar anders...

Toen ik wat dadels achter mijn kiezen had, en de woordenvloed te boven begon te komen (ik schakel snel, deze gave lijk ik ook niet voor niets gekregen te hebben), kreeg ik te horen dat ik nog geen échte moslima was. Er zijn 2 soorten fases, naar het scheen. Moslima: zo word je geboren maar stelt nog niet zoveel voor want het was een passieve status. En dan de andere fase, momina. Daartoe word je verheven als je levensstijl op deze aarde een andere is dan die van mij. En alsof dit niet genoeg is...        

2 reddingspogingen...

Voordat de Arabische thee met ritueel ingeschonken zou worden, werden 2 foto's naar voren geschoven. Van een paar -ik moet het eerlijk toegeven!- 2 zeer mooie en aantrekkelijke Arabische mannen. Met mooie banen in Europa. Zij wilden zich wel om me bekommeren en me wel bekeren. Tenslotte vonden ze mij ook nog es een mooie vrouw en de vraag is of ik met ze wil trouwen. "Nu al trouwen? Ik ken ze niet eens" dacht ik. Ik zei niets en voelde ook niets. Knikte minzaam, glimlachte en dankte voor de goede zorgen. Nu klinkt dit allemaal niet leuk, maar ik zie het anders.

Over de jaren die zich zelf afpellen 
Met trouwkandidaten komen is in mijn kringen normaal. Mensen die om me geven maken zich zorgen dat ik 'alleen overblijf', terwijl ze weten dat ik dol ben op 'alleen zijn' en ik zo veel mensen om me heen heb staan, dat alleen zijn eigenlijk praktisch onmogeljk is, ook al zou ik dat willen.

Vaker circuleren foto's van potentiële mannen rond. Gewoon uit steun, niet omdat het moet. Maar als ze dat doen voel ik me toch even 'alleen'. Alsof ik geen aansluiting meer heb met die wereld die vroeger zo écht 100% van mij was. Alsof ik de gevestigde setting met kilometers voorbij gestreefd ben. Ben ik te snel geweest? Misschien moet ik accepteren dat bij keuzes maken ook verlies hoort van dat wat was?

De tijd vreet zichzelf weg en de jaren pellen zich af. Generaties komen en gaan en dus ook de bijbehorende thema's komen en gaan. Wat eens een hot item was, zal eens niets meer voorstellen omdat er op een bepaald thema vooruitgang geboekt is! Misschien ligt een deel van oplossing zaken in perspectief te zien en dienen culturele thema's in hun culturele tijd/context gezien en gewogen te worden. Daarbij heb je pioniers nodig. Die het onbekende pad beploegen, kwartiermakers die blijven staan en (in navolging van de 1ste en 2de feministische golf) het persoonlijke politiek maken, omdat je alleen op die manier formeel rechten kunt ontlenen aan de verworven rechten.       

Nadat ik helder gemaakt heb dat dit niet mijn weg is en ik het goed heb, werden de zoete hapjes erbij gehaald alsof dit een afsluiting was van hun "heroveringspoging". Je zag sommige vrouwen hun verlies voor mij wegslikken, omdat ze ervan overtuigd zijn dat mijn pad niet de juiste is en ik in de hel zal eindigen. Ik waardeer hun zorg enorm! En de ander zag ik wegzuchten en gebeden in alle rust reciteren. Bij anderen zag ik de ogen vochtig worden. En ik, ik besloot niet te discussiëren (als ik niet discusseer moet ik ervan overtuigd zijn dat overtuigen geen zin heeft :-) 

Natuurlijk vond ik het niet leuk en niet passend dat ik 'geen échte moslima zou zijn". Want wie bepaalt wie nu een 'echte moslima' is? In dit oordeel schuilt culturele superioriteit, daar houd ik niet van. Ik ben tevreden met mijn feministisch profiel. En een man uitzoeken kan ik uitstekend zelf. Maar ach, ik realiseerde me dat de 1ste generatie vrouwen, waar zij deel van uit maken, en ik er inhoudelijk verschillende opvattingen op na houden. Maar op emotioneel niveau weten we elkaar altijd te vinden, ook al ligt de verbindingsslijn tussen emotie en hoe je je leven invult erg dicht bij elkaar...sterker nog. Het loopt heftig in elkaar over.   

Ik houd van ze

De vrouwen? Ik houd van ze, want ze hebben de generatie waar ik deel van uit maak groot gebracht. We delen veel, veel meer dan met de ratio op te sommen is. Vaak heb ik tegenstrijdige gevoelens en zit ik er dubbelzinnig in. Maar wie denkt dat het leven overzichtelijk is en de bijbehorende gevoelens congruent dienen te zijn zit er flink naast en heeft niet lief gehad en heeft niet geleefd.

Toen ik aan het eind van de avond uit die wereld was gestapt, ben ik eerst een uur gaan wandelen. Mijn reflectie op deze mooie dag is dat ik zeer dankbaar ben dat die wereld een onderdeel van mijn persoonlijkheid en DNAstructuur is. 

Dankzij die wereld ben ik geworden wie ik ben. 

Op de site van "Liefdevol lid" Marcel Duyvesstijn trof ik onderstaande blog aan (n.a.v het artikel Partriachen: Blijf van onze vagina af)...Marcel, dank je byzonder hartelijk voor je steun. Inderdaad. We (jongeren zoals Mo en ik...en vele anderen) hebben idealen en daar staan we gewoon voor. Als feministische moslima bepaal ik zelf hoe ik wil leven en trek me daarbij niets aan van opgelegde culturele en religieuze code's. Maar zeggen dat te doen is 'één ding...en veilig kunnen doen zonder er op afgerekend te worden is twee'. Zucht...Maar als leading lady (zo word ik gezien dus dan ben ik dat dan ook maar) ga ik ongehinderd door, sterker nog. Ik ben nog niet eens écht begonnen.

Overigens: ik heb zojuist een ander artikel over dit onderwerp ingeleverd. In aug. meer hier over.

Integraal van de blog van Marcel overgenomen:

"Marokkanen. Die bevrijden zich. Die gooien het juk van de religieuze en culturele onderdrukking van zich af. Dat blijkt uit het boek 'opstand der gematigden' van Annieke Kranenberg en Jannie Groen. En ja, ook zaterdag weer een prachtig stuk van Nora Kasrioui (PvdA-bestuurder) die de orthodox gelovigen opriep van 'haar vagina af te blijven.' Kortom de seculiere Marokkanen zijn aan hun lange mars begonnen. En wij zijn daar - als liefdevollen - blij om. Zoals ik al eens eerder zei: "Die mensen. Daar doen we het voor.

Één van de leiders van die groep is Mohamed Mahandis - nog niet halverwege de twintig - maar nu al begenadigd politicus. Hij is raadslid voor de partij in Gouda en wordt binnenkort voorzitter van de JS. Daarnaast is het een verschrikkelijk aardig mens. Hij ergert zich 'de pleuris' aan die orthodoxe islamisten die hem de wet voorschrijven. 'En die groep is groeiende. We maken nu belangrijke stappen.'

Er zijn er meer. Bijvoorbeeld Fouad el Haj, PvdA-raadslid in Rotterdam en Salima Belhaj - fractievoorzitter in diezelfde stad. Onthou die namen. Zij zijn die jonge Aboutalebs.

Ik was ooit bij een bijeenkomst met Eddy om te horen welke wegen de seculiere Marokkanen bewandelen. We werden er allebei vrolijk van. Liefdevolle Marokkanen. Ze zijn er. En ze worden groter en ze gaan al die reli's kontschoppen."

http://www.liefdevollid.nl/content/view/341/8/

Vandaag kreeg ik 4 signalen van mensen die weten dat ik over het onderwerp Seksuele Revolutie van Moslima's schrijf, men wees me op de uitzending
"Marokko: Liefde en stiekeme seks" die hedenavond uit werd gezonden.  

Aangezien ik van 08.00 t/m 21.00 in de weer was voor de FNV en de PvdA kon ik de uitzending nog nét half meekrijgen. Deze uitzending is zeer aan te raden...bijgevoegd de samenvatting van de uitzending en a.s. maandag wordt om 14.50 de uitzending herhaald.

Woensdag 8 juli, 20.50 uur - Nederland 2. In deze aflevering reist Future Express door Marokko, vanuit Marrakech via Casablanca en Rabat naar Tanger.

In Marokko lijkt het ideaal van geen seks voor het huwelijk onder druk te staan door de toegenomen mobiliteit van mannen en vrouwen. De ouderen denken dat de jeugd los zal slaan, vanwege de invloeden van buitenaf en hun waardigheid zal verliezen. De sociale druk van ouders en broers neemt toe op dochters en zussen. Verhalen over gesluierde vrouwen die stiekeme afspraakjes hebben met hun vriendjes en verhalen van moderne meiden, die alle vrijheid krijgen van hun ouders, maar toch de waarden van de Islam en hun cultuur hoog houden. We spreken in de trein van Marrakech naar Tanger met jongeren over geloof, liefde en seks. Welke waarden en normen hanteren ze zelf en hoe groot is de druk van hun ouders?

http://nl.futureexpress.tv/marokko-liefde-en-stiekeme-seks

Topvrouwen tijdens het FNV Congres

Vrouwen aan de top? Ach ja, wie kent de smoezen nou niet. Gemakshalve deze opsomming.

Smoes 1: Vrouwen voelen zich niet thuis in onze bestuurscultuur.

Smoes 2: Gericht werven van vrouwen of allochtonen is niets voor ons. Om te beginnen zijn ze heus wel in staat voor zichzelf op te komen. Bovendien werkt een doelgroepenbeleid averechts omdat het mensen stigmatiseert.

Smoes 3: Wij letten bij selectie alleen op kwaliteit. Man of vrouw, autochtoon of

allochtoon, jong of oud; het speelt bij onze selectie geen enkele rol.

Smoes 4: We zijn een gezellige vriendenclub, dan moet je er geen buitenstaanders bijnemen.

Smoes 5: We hebben helaas geen vacatures.

Smoes 6: We hebben bestuurders nodig met een breed netwerk en dat hebben allochtonen nu eenmaal niet.

Smoes 7: We kunnen ze niet vinden.

Anja en ik zijn door de Noren (in Limerick) op de foto gezet. En wat is deze foto toch mooi!

Bij deze nog een foto die ik van Noorse medestudenten door gemaild kreeg. Zij namen een groepsfoto van de Nederlandse Erasmusstudenten. Uiteraard moesten we weer 'gek' doen en wat zwaaien met de handen. Er zijn er altijd een paar die meedoen :-)   

De dood spaarde zelfs de koning van de popmuziek (M. Jackson) niet. Dat ook hij en dus ieder levend wezen het leven moet verlaten, toont aan dat het leven (maar dat wisten we al...) zeer betrekkelijk is en dat alleen 'doodgaan' zeker is. Waar we na de dood heen gaan is voor iedereen weer verschillend...ik kan accepteren dat dit voor iedereen anders ligt. 

De dood kan je 'zo uit het dagelijks bestaan wegrukken'. De scheidslijn tussen leven en dood, lijkt heel ver weg maar is eigenlijk heel broos en onzichtbaar met elkaar verbonden... als je je bedenkt dat je door een auto ongeluk of een hardstilstand plotseling aan je eind kunt komen. Dat maakt alles toch wel weer zeer betrekkelijk.

Tijdens de NOVA uitzending konden we kijken naar de herdenkingsdienst van M. Jackson. De speech van de vrouwelijke vertegenwoordiger van de Huis van Afgevaardigde vond ik indrukwekkend vanwege de dictie, toon en visie die zij op het leven van de popster had. Zij wist zijn inzet te verbinden met het collectiviteitsvraagstuk armoede en ontwikkelingssamenwerking. Dat zette weer alles in perspectief...zelfs het massaverdriet.

Senay en Nora

Binnen het bestuurdersklasje is het niet alleen hard werken hoor, we kunnen ook gewoon heerlijk met elkaar samen zijn en bij tijds wat dollen. Ontspannen hoort er ook bij. Ook met Senay, die in het onderwijs werkt, is het altijd erg gezellig!

Topvrouwen in de FNV

Het zeer geslaagde bestuurdersklasje van de FNV waar ik projectleider van ben www.topvrouwenindefnv.nl gaat met zomerreces, maar dat houdt absoluut niet in dat ik met zomerreces ga want ik heb nog wat 'dossier' door te ploegen...en de topvrouwen hebben het ook druk...want ze lopen ondertussen ook nog stage bij hun FNV bestuurders.

Het zomerreces gaat morgen in. Bij deze nog een zomerfoto die ik had liggen.

Bij de Algemene Onderwijs Bond

Bij deze nog een foto van de topvrouwen in de FNV. Het bestuurdersklasje hield in juni haar 1ste Expertmeeting met als onderwerp "Bestuurlijke principes van Besturen". Het programma was heel leuk en er was ook nog veel humor. Voor de agenda zie www.topvrouwenindefnv.nl

In Limerick hadden we in de middag mini sessies. In deze sessie besprak je dan wat er in de ochtend tijdens de plenaire inleidingen besproken werd. Hier zat ik met een erg leuk meisje uit Noorwegen. Ik vond het ook met haar erg leuk. En zij, zo te zien aan haar lichaamstaal, vond het ook leuk met mij. 

De nachten waren in Limerick erg kort, voordat ik op bed lag...:-) en ja hoor. Om 09.00 zal ik net als de rest in de college banken. Het programma kon tot 19.00 duren en het dinner was om 19.30.

Bij deze een leuke foto van de medestudenten bij elkaar. Dit zijn zeker niet alle foto's hoor...van alle kanten uit Europa krijg ik nog de foto's...ik ben benieuwd wat er binnen druppelt.

Hier waren we op bezoek bij de burgermeester van Limerick...die we, by the way, nooit gezien hebben. Maar het was wel ontzettend gezellig!

Met Su(san) Maddock -feminist- op de foto in Limerick

Lang niet geblogd voor mijn doen. Niet omdat er niets te melden valt...integendeel...ik heb veel te vertellen. Maar ik heb het gewoon lekker prettig druk met andere zaken.

Zodadelijk komen er foto's van de Limerick reis maar eerst nog een www.topvrouwenindefnv.nl foto's.

Jongeren onder de 27 jaar die bij de gemeente aankloppen omdat ze niet in hun levensonderhoud kunnen voorzien, krijgen vanaf 1 oktober 2009 geen bijstand meer, maar een werk- of leeraanbod, of een combinatie van beide aangeboden.

Salaris
Accepteren ze het werkaanbod, dan ontvangen ze salaris van de werkgever. Bij acceptatie van het leeraanbod krijgen de jongeren waar nodig een inkomen dat even hoog is als de huidige bijstandsuitkering. Dit is de kern van de Wet Investeren in Jongeren (WIJ) van staatssecretaris Klijnsma van Sociale Zaken en Werkgelegenheid die dinsdag door de Eerste Kamer is aanvaard.

Startkwalificatie
Het kabinet wil hiermee jongeren stimuleren hun school af te maken, werken en leren te combineren of een baan te aanvaarden. Het is de bedoeling dat gemeenten jongeren die geen startkwalificatie hebben aanmoedigen die eerst te halen.

Verplicht
Gemeenten worden verplicht jongeren tot 27 jaar die zich melden voor een uitkering een plek aan te bieden. Het aanbod wordt afgestemd op de situatie van de jongere. Als de jongere het aanbod niet accepteert dan krijgt deze ook geen uitkering van de gemeente. Gemeenten hoeven geen aanbod te doen aan jongeren die niet kùnnen werken of leren. Deze groep jongeren komt wel in aanmerking voor de inkomensvoorziening van de WIJ, die aansluit bij de huidige bijstandsnorm.

Eind maart 2008 hadden ongeveer 25.500 jongeren tot 27 jaar een bijstandsuitkering.