Voor de emancipatie...

Jeanne d'Arc

Ik reis veel. En als je veel reist zie je niet alleen veel, je hoort ook nog es wat.
Al die pluriforme denkbeelden tonen maar weer eens aan dat dé waarheid gelukkig niet bestaat. Laten we de verlichting dankbaar zijn dat die ons het inzicht heeft gegeven dat niemand de ware waarheid in pacht heeft (ja, ook ik als moslima vind relativering in de verlichting!). 

Terwijl ik dit blogje schrijf ben ik onderweg. Twee twintigers (volgens mij zijn het feministen zonder dat ze het zelf weten) gaan met elkaar in discussie over feminisme, mijn aandacht wordt door de volgende zin getrokken: "Vrouwen zitten anders in elkaar dan mannen. Mijn vriend zei dat het niet goed hoeft te voelen, als het maar klopt. Maar voor een vrouw moet het goed voelen en hoeft het niet te kloppen."

Ondertussen preken ze dat ze géén feminist willen zijn want feministen hebben in hun ogen korte haren en ze dragen nooit een rokje of een jurkje en ze hebben in navolging van Marlyn French eigenlijk -diep in hun hart- een grote hekel aan mannen omdat het vrouwenonderdrukkers zijn. Het valt me op dat de man die naast hen zit de bladzijde van zijn boek al een tijd lang niet omslaat en ik heb besloten me vooral niet in de discussie te mengen maar vooral een blog te gaan schrijven.

Even later vult ze aan dat vrouwen eigenlijk bedoeld zijn om mannen te steunen, dat ze hun verlengstuk zijn en ze voegt eraan toe: "In principe is daar niets op tegen als het maar hun bewuste keus is om zijn verlengstuk te worden. Ze zeggen wel eens dat achter iedere geslaagde man een sterke onzichtbare vrouw staat die hem laat stijgen". Afrondend concludeert ze dan maar: "Welke sterke onzichtbare man zou achter Jeanne d'Arc gestaan hebben. Dat was nou echt een grote vrouw...trouwens hoeveel grote vrouwen hebben we nou?"....

Het Aletta instituut voor vrouwengeschiedenis heeft een nieuwe naam. Voorheen Internationaal Informatiecentrum en Archief voor de Vrouwenbeweging, IIAV www.iiav.nl) het expertisecentrum voor de informatieverzorging over de positie van vrouwen en vrouwenstudies.

Begin augustus is in aanwezigheid van minister Plassterk de nieuwe naam bekend gemaakt. Naast het bekend maken van de nieuwe naam werden een aantal doorbraakregels, door de 10 nieuwe "Aletta's van Nu", aan de minister overhandigd.

Ik werd door de organisatie van "Aletta van Nu" benaderd, zij vonden mij ook een "Alletta van NU" maar omdat ik al een reis naar Marokko had gepland kon ik helaas niet op de uitnodiging ingaan, wat ik graag gedaan had. Want ik vind het wel een eer. 

Een aantal leden van het bestuurdersklasje van de FNV Vrouwenbond, topvrouwen in de FNV, heeft ook deelgenomen als een "Alletta van Nu". Zie www.topvrouwenindefnv.nl   

Een "Alleta van Nu" is een talentvolle allochtone vrouw die nog wat te bevechten heeft of reeds bevochten heeft. Heel goed dat het IIAV zo'n actie op poten heeft gezet.

Op zaterdag 19-09-09 gaat de PvdA traditiegetrouw, in het kader van de Straten Generaal (na de Derde Dinsdag van september), de straat op. Meer informatie zie www.pvda.nl  

Mijn website bestaat 1 1/2 jaar en het aantal trouwe en unieke bezoekers neemt toe en toe. Afgelopen weekend bereikte de site haar 100.000 bezoekers. Dank jullie wel dat jullie niet alleen mijn site bezoeken maar ook steevast reageren op van alles en nog wat. 

Afrondend wil ik de mensen die mijn Marokko verslaglegging trouw gevolgd hebben ook hartelijk danken. Ik heb het bezoekersaantal tijdens mijn Marokkoreis explosief zien groeien, en ik maar denken dat mensen vakantie hebben :-) Ook dank voor alle reacties die ik n.a.v. de Marokkoblog's heb mogen ontvangen.

Nogmaals. Hartelijk dank.

Het LIVN, waar ik in juni "vrouw van de maand" bij was, houdt op 7-09-09 haar boekpresentatie met als titel: "Het is cultuur, geloof ik" en debat over geloof en cultuur van moslims in Nederland

Centrale vraag: Hoe gaan werkgevers om met culturele en religieuze gebruiken van moslims?

Meer informatie zie: www.livn.nl

Eerder had ik al geblogd over de verschillende tijdszone's die er in Marokko heersen. Afrondend wil ik nog één grappige situatie opnoemen om inzicht in de (informele) cultuur van het land te geven.

Op een hete dag, bijna alle dagen zijn met minimaal 35 graden heet te noemen, had ik met een paar lokale vrouwen afgesproken dat we de omgeving gingen verkennen. Om 15.00 (dan is het minder heet) zouden ze mij opkomen halen. Nu weet ik ook wel dat een afspraak op 15.00 staat een betrekkelijke is. Maar toen er om 15.30 nog niemand langs kwam ging ik zelf op onderzoek uit. Rond 15.45 besloot ik naar het huis van de dames af te reizen. Toen ze open deden zei ze: "Wat ben je toch vroeg, het is nog geen 15.00 terwijl ze naar de klok wees".

In het huis waar ik verbleef hadden we de klok op de formele zomertijd gezet, maar de lokale bevolking heeft een andere tijd onderling afgesproken omdat ze het met de nationale tijdszone niet eens zijn.   

Ook in Marokko kennen we een petit taxi. Deze taxi verzorgt kleine ritten en ongeacht hoeveel mensen je meeneemt je betaald nóóit meer dan 1.20. De petit taxietjes scheuren langs de woestijnachtige Arabische lanen en als je er een wilt hebben dan zwaai je en als jouw gezicht de chauffeur aanstaat dan kun je mee. Staat je gezicht niet aan dan kun je nog lang blijven staan, want ik heb ook (toen ik in de taxi zat) gezien dat de chauffeur veel mensen aan "De Laan" heeft laten staan, willekeur is overal aanwezig!

Een leuke situatie is mij bijgebleven. Ik ging zoals gewoonlijk aan "De Laan" staan, en dit keer met mijn neefje van 8 jaar. Ik stond er nét of een petit taxietje scheurde "De Laan" op en ik haalde mijn hand op en ja hoor, ook dit keer heb ik geluk. Ik heb contact. Terwijl de chauffeur mijn kant op kwam rijden checkt hij handgebaard of we inderdaad met ons tweeën waren. Ik knikte. Mijn neefje en ik stapten in. Ondertussen maakte de chauffeer mij duidelijk dat het taxibeleid is dat hij niet meer dan 3 personen mee mag nemen.

Een eindje verderop zien we en vrouw staan. Hij vroeg ook haar handgebarend of zij alleen is. Ik zag haar bevestigend knikken. Hij stopte, zij opende de deur en zette haar ene been in de auto en tegelijkertijd knipte zij met haar vingers en achter een grote boom kwamen er 3 kinderen op een rij naar de taxi lopen alsof het lieve kleine kuikentjes zijn. Voor hij kon protesteren kropen de schattige 'kuikentjes' over mijn schoot hup de achterbak in. Ik aaide hun lieve bolletjes.

De taxichauffeur begon te pruttelen en te stampenen. Hij schreeuwde het uit. "Dit mag niet. Ik mag niet meer dan 3 mensen vervoeren. Als mijn baas het ziet sta ik direct op straat". Hij begon met zijn handen te zwaaien en aan zijn blouse te plukken en toen ik in zijn achteruitspiegel keek zag ik zijn hoofd erg heet worden.

Alles wordt er door hem bijgehaald om aan te tonen dat haar gedrag écht een nare streek was. De schattige 'kuikentjes' zaten er erg braaf bij en de moeder deed alsof haar neus bloedde. Klaarblijkelijk wist ze dat ze hem uit moest laten razen. Uit haar gedrag maakte ik op dat ze ervaring had met het 'tackelen' van dit soort mannen. Toen hij gekalmeerd werd zei ze: "In een petit taxi kunnen maximaal 3 mensen. Wij zijn met z'n vieren. Moet ik mijn drie kleuters zonder toezicht over taxi's verdelen?  Waar zijn je hersens gebleven. Hij kijkt haar aan en zuchtte.

Halverwege de rit stopte hij voor een slanke man. Als kosmopoliet kreeg ik heel goed door waarom hij stopte...volgens mij ging hij iemand 'inladen'.

De achterbak is door 'kuikentjes' bemand. Op de achterbank hadden mijn neefje en ik zitting. Fysiek gezien kon er nog 1 persoon bij. Maar we hadden zojuist héél duidelijk gehoord dat het taxibeleid is dat er niet meer dan 3 mensen in mogen...(terwijl we er ondertussen met z'n zessen er inzaten). Maar nee hoor. Hij laadde zijn vriend in. Waarop de moeder van de lieve 'kuikentjs' rustig zei:  "Ik ken dit soort sessies, dus ik heb geleerd mijn gang te gaan".  

Er zijn veel situaties die mij bijblijven, één ervan ter illustratie. Ik ging op stap met een vrouw van ongeveer 35 jaar. Ze trouwde al heel jong en heeft veel kinderen, haar jongste zoontje is 12 en zit niet op school maar werkt! Ik nam haar mee de stad in en we zijn gaan eten. Toen we klaar met eten waren pakte zij een plastictas. Ik dacht dat ze de tafel ging afruimen (want ik heb de afgelopen dagen genoeg lokale vrouwen gezien die dat in een restaurant uit gewoonte doen). Maar nee, ze ruimde de tafel niet af maar stopte de overgebleven etensrestjes in die tas. Toen ik vroeg wat ze met de botten zou doen zei ze: 'Botten? Er zit nog vlees aan hoor. Die zijn voor mijn zoontje. Met wat bonen en een tomaat erbij genieten we voor de tweede keer van deze maaltijd'.

Als ik onderhandel en afding, wat ik graag doe en in Marokko nodig is, dan doe ik dat -constateer ik- vooral bij ondernemingen die door mannen worden geleid. Vooral als de prijzen zwaar klinken, los van het feit dat ik vind dat ondernemingen moeten kunnen vedienen, vind ik een klant een 'oor aannaaien'  toch iets heel anders. Dus bij mannelijke ondernemingen ben in in mijn onderhandelingsstrategie even hard als zij. Vaak geven ze na afloop van het 'spel' (want dat is het gewoon) aan dat ik snoeihard voor ze geweest ben en ze niets aan mij verdiend hebben. Waardoor ik dan grappenderwijs zeg dat het hun schuld is, want zij begonnen irreële prijzen te noemen waar je oren gewoon van klapperen. 

Wat ik heb kunnen vergelijken is hoe de lokale Arabische vrouwen hun producten verkopen. Afgezien van het feit dat er altijd wel een paar bij zitten die me ook een 'oortje aan willen naaien', moet ik toch bekennen dat de vrouwen met wie ik een 'transactie' deed, zeer vaak de lokale prijs noemde. Ik kreeg dan automatisch de neiging (omdat ik dagelijks onderhandel) om ook met hén te onderhandelen. Maar de prijzen waren dan zo extreem laag, dat ik al snel de neiging voelde om het restgeld maar te doneren.

Zonder het bij voorbaat te concluderen, vraag ik mezelf wel af of de neiging van vrouwen om niet te onderhandelen, iets kan zeggen over de conclusie dat vrouwen niet van (machts)spelletjes houden en het liefst -zoals algemeen bekend is-gewoon op inhoud zaken doen zonder al dat theatergedoe?   

In Marokko probeer ik zoveel mogelijk bij vrouwen of bij -door micro krediet gefinancieerde ondernemingen- te kopen. Zo steun ik de vrouwen in hun onafhankelijkheid en draag ik wat bij aan hun economische zelfstandigheid. Het viel mij op dat de arme vrouwen -want je bent echt arm als je kruidetakken/blaadjes die je zo uit een boom kunt plukken, of plastic zakken moet verkopen om aan geld te komen- veel te lijden hebben. 

Ik vind het verschikkelijk dat er veel arme vrouwen in de wereld rondlopen. Maar gelukkig hebben genoeg van deze vrouwen handige overlevingsstrategieën en creatieve manieren (zoals het verkopen van hennablaadjes, theeblaadjes, rozenblaadjes en andere kruidenblaadjes) om toch aan wat geld te kunnen komen. Die vrouwen verdienen onze solidariteit.

In Marokko kussen we ons lam. Het is een hartelijke traditie om dagelijks alle mensen die je in de avond nog gedag zei, ook de volgende ochtend op de wang te kussen. En als die persoon weer in de avond terugkomt dan kussen we weer vrolijk hartelijk en een aantal keer intens. Niet alleen de gewoonlijke Arabische

4 wangkussen zijn belangrijk, vrouwen hebben ook een andere informele kusgewoonte. Als ze je mogen dan kussen ze op èèn wang wel 8 a 10 keer bijzonder hartelijk en je weet nooit wanneer het stopt. Want ze blijft maar kussen en kussen en jij doet vrolijk mee, want wat je niet wilt is dat ze denken dat je hen niet aardig vindt. Smak, smak, smak, smak, smak. Ieder zo z'n hobby zullen we maar zeggen.   

Voor de mannen die mijn website bezoeken en nu in een keer bedenken dat ze volgend jaar Marokko moeten bezoeken: sorry. Dat gekus geldt alleen voor vrouwen onderling!

Wanneer ik naar Marokko of een ander land vlieg, wordt er 9 v/d 10 keer tijdens de landing geklapt.

Kan iemand mij vertellen waarom het volk bij landing van een vliegtuig zonodig moet klappen? Als ik iemand de volgende keer op klappen betrap :-) dan...zal ik em es polsen!

In Marokko hoor je 5 keer per dag de imam via de luidsprekers mensen tot het gebed oproepen. De indrukwekkendste oproep vind ik die om 04.00 uur in de ochtend. De imam sluit zijn gebed af met 'bidden is beter dan blijven liggen/dromen'.

Bidden en het geloof heeft voor ruim 90 (kan geen procentteken vinden, want ik tik op een Arabisch toetsenbord :-) een belangrijke levensinvulling. Enige, grote valkuil, is dat traditie vaak voor geloof gezien wordt. En deze vermenging werkt veel onrecht in de hand, vaak pakt dit vooral voor de vrouw erg slecht uit.

Marokko geeft mij ook genoeg mogelijkheden om me in de levensstijl van de plaatselijke bevolking te verdiepen, er over te denken en te praten.               

Een Marokkaanse vader (in Nederland wonend) slaat zijn tienerdochter omdat hij vindt dat ze niet naar hem luistert. Zij maakt zich op -dat doet ze altijd al hoor- en dat opmaken in Marokko las hij als 'verleiding' voor de stormende jonge mannen die bijna dagelijks op de hoeken van de straat hangen en alle meiden die rondlopen van allerlei coderingen voorzien. In de koffiehuizen -waar andere vaders ook aanwezig zijn- gaan ze ook nog es uitvoerig evalueren. Als ze nou eens deze jongens opvegen, dan worden de meiden in iedergeval met rust gelaten. Ik zie vaak, zoals in het boek van K. Arib ook beschreven staat, dat jongens veel meer mogen dan de meiden. Al heel vroeg wordt de ongelijkwaardigheid er onbewust ingeprent.

Verder viel het de vader van het meisje op dat ze in Marokko niet erg gelukkig is en dus eerder terug naar Nederland wil en veel met Nederland belt. Dit gaf hem ook nog es het idee dat ze daar een vriend heeft. Hij vond dat zij in Marokko naar zijn maatstaven moest schikken en hij dreigde zelfs dat dat hij haar hier achter zou laten als ze de komende 3 weken niet zou doen wat hij wilde. Bij alles dreigde hij met fysiek geweld. Het lijkt wel alsof dit soort zielige mannen - die in Nederland onderaan de maatschappelijke ladder staan - zich alleen in Marokko als man gewaardeerd voelen. Wellicht zou dit één van de redenen kunnen zijn waardoor hij zich zo rauw manifesteert, om zijn Marokkaanse mannelijkheid aan te tonen, want met een opmakende tienerdochter die uit het raam hangt wordt het beeld opgewekt dat de familie-eer aan diggelen is. 

Verder hoor ik van genoeg kids dat ze hier niets te zoeken hebben vanwege het aansluitingsvraagstuk. Ze zijn Marokkaans maar geven er hier een andere invulling aan die veel meer westerse invloeden heeft. En die invulling sluit weer niet aan bij de manier waarop de gevestigde Marokkanen invulling geven aan hun Marokkaan-zijn.  Verder spreekt de nieuwe generatie Marokkaanse kids hun eigen moedertaal niet eens. Ze kennen de geschreven en de ongeschreven code's niet die het leven hier een stuk aangenamer maken als je ze zou kennen.

Ik kan me voorstellen dat als je de taal niet machtig bent en niet -zoals de ouders- met een agenda c.q. doel deze kant opkomt, je als kind inderdaad gauw uitgekeken bent op al die gebouwen die op elkaar lijken en op al die mensen die je toch niet kent, die je niet eens verstaat en waar je ook geen binding mee hebt. Ik sprak met kinderen van de 3e en 4e generatie. Ze vertelden me dat ze hun oma's niet eens meer verstaan. 

Dan weer terug naar de vader die zijn dochter sloeg. Hij pakte haar flink aan en heeft een dos haar uit haar hoofd getrokken. 

Toen ik het hoorde heb ik het meisje direct gemeld hier bij terugkomst melding van te maken. Maar uit strategische overwegingen en met projectie op de toekomst leek ze er niets voor te voelen. Heel jammer! Want zoiets moet direct geattackeerd worden en het gedrag van de vader moet met restrictief beleid aan banden worden gelegd, bijvoorbeeld door flink op zijn uitkering te korten! In Nederland kennen we wel het formulier dat verplicht door allochtone tienermeiden ingevuld moet worden voor ze op vakantie naar Marokko en Turkije gaan. Om ze te monitoren en te voorkomen dat ze uitgehuwelijkt en besneden worden. Maar m.b.t. mishandeling in het land van herkomst kennen we dit nog niet....Maak het persoonlijke politiek omdat je alleen dan aan verworven rechten formeel rechten kunt ontlenen.

Toen we tijdens het eten opstapten omdat we niet na de mannen wilden eten en zeker niet hun restjes, heb ik bij de aanwezige vrouwen het een en ander losgemaakt. Ze meldden mij dat ze er nooit bij stil hadden gestaan dat er iets scheefs aan die traditie zat. 'Het is gewoon', zei de èèn. 'We zien het niet eens' zei de ander. En dat laatste vind ik treurig, maar ik ben wel blij dat we er over denken. Dat het onzichtbare zelfs in de voorwijken van de stad waar ik me bevind, zichtbaar is geworden.

Uit de goede gesprekken met de in Marokko wonende Arabische vrouwen haal ik inspiratie. Ik zie dat onze stap om het te benoemen en daarna een actie er aan te verbinden door op te stappen effect heeft en dat het effect door blijft ebben. De vrouwen denken er over na en komen er onderling op terug. Hun zoontje van 14 die er bijstond zei: 'Ik zou ook niet jullie restjes op willen eten'. Dat vond ik een bewonderenswaardige inzicht.

Onderdrukking is overal aanwezig, wie niet goed kijkt ziet het niet. En ja, natuurlijk ben ook ik met de traditie opgegroeid dat Marokkaanse mannen eerst eten en pas daarna vrouwen, dus is het niet nieuw voor mij. Maar ik onderschrijf dit niet.

De nieuwe Koning geeft de vrouwen formeel gezien goede vrouwenrechten. Hij heeft de vrouwenrechten op een hoger niveau weten te tillen. Vandaag sprak ik met een Marokkaanse man, èèn van de onderdrukkers uit wiens bord wij zouden moeten eten -zijn vrouw moet hem vragen de deur uit te mogen- zei mij: 'Vroeger toen we geen vrouwenrechten hadden die bij Marokkaanse wetgeving vastgelegd waren lieten we vrouwen die in de rij stonden altijd voorgaan. Nu ze van de Koning rechten hebben gekregen doen wij dat niet meer'

Alle regimes waarin de mentale en fysieke integriteit van vrouwen worden aangetast, daar zet ik me graag voor in, dat heeft mijn hart!

win-win

Marokko is een land waar je over alles onderhandelt. Ik geniet wel van dit onderhandelklimaat (ik werk ook niet voor niets bij de FNV), want onderhandelen kan ik goed.

In Marokko onderhandel je over kleding, eten (m.u.v. restaurants en winkels waar de prijskaartjes aan hangen). Ik onderhandel hier over de prijs van kleding, schoeisel, kleine producten, internetsessies, over taxiprijzen, over busprijzen als ik met een groep reis, over ècht van alles onderhandelen we hier. Het hele leven is hier een onderhandelsessie. Je hebt hier Europese prijzen (voor mensen uit Europa), Amerikaanse prijzen (voor mensen uit Amerika), Arabische prijzen (voor mensen uit andere Arabische landen). De Marokkaanse prijzen zijn ook nog eens op te delen in binnenlandse prijzen. 

Als 'landgenote' ben ik toch weer nét niet een 'landgenote' dus onderhandelen we eerst over onder welke codering cq. land ik val. Dan worden de prijzencategorie ook helder. Het klinkt vermoeiend, soms is het dat ook wel, maar ik geniet er vooral van, want ik onderhandel mijn hele leven al.

Onderhandelen (ook in Marokko) is dus een spel van aantrekken en afstoten. Soms verlies je en soms win, je stoeptegels moet je kennen, maar het beste is als er een win-win situatie onstaat. Leuk om iedere keer weer te bekijken wat je kunt uitruilen en wat niet. En zo onderhandel ik in Arabische sferen.

Ik ben zelf opgegroeid met het idee dat mannen en vrouwen gescheiden van elkaar hun gezellige avonden houden. Natuurlijk ben ik het er niet mee eens, want ik sta een andere levensstijl voor. Maar ik had een etentje waarbij de mannen als eerste te eten kregen. De vrouwen kregen, nadat de mannen uitgegeten waren en na lang wachten, de restjes van de mannen wat werd aangevuld met 'nieuw' eten.

Ik heb de bordjes die uit de mannenkamer terugkwamen van de restjes ontdaan, maar dat was niet de bedoeling. De borden moesten direct naar de vrouwenkamer waar ze aangevuld zouden worden. Ik heb de vrouwen, die geschoold waren en niet achterlijk zijn!, uitlegd dat het niet gelijkwaardig is en dat vrouwen geen restje van de mannen dienen te krijgen, waarop men me hartelijk 'huggend' zei dat ik me geen zorgen moest maken omdat we dit altijd al zo gedaan hebben. Ja, dat is het nou juist! Ik doe daar niet aan mee.

Het viel me op dat vrouwen dit systeem in stand hebben gehouden. Ik kon het niet aanzien en wil dit systeem niet helpen, dus ben ik met andere dames die ik mee kreeg opgestapt. We vertikten het om uit de schalen (restjes) van de onderdrukkers te eten. Want er zaten er toch een paar patriarchen bij!

Vandaag bevond ik me in een schitterend huis waar mensen wonen en dat huis had geen ramen. En zo is dat. De mensen die er wonen genieten enorm van hun mooie huis, maar omdat het geld op was zijn ze er in gaan wonen. Ook al is het huis nog niet af, zonder ramen en deuren dus. Het dak is af en de voordeur staat er. Ze hebben een dak boven hun hoofd maar de ramen ontbreken. Volgens hen maakt dat niet zo veel uit. In Marokko is het erg heet dus slaap je toch met de ramen open, dan is het ook niet erg wanneer er nog geen rmaen zijn.

Het nadeel is wel dat het flink door tocht en mensen het risico lopen op een stijve nek of andere stijve gewrichten te krijgen. Ik bewonder hoe de mensen leven, zeer in het 'hier en nu' en aanschouw graag hoe zij het leven invullen.

Als je een eigen huis hebt in Marokko, dan regent het dagelijks bezoek. Mensen komen onaangekondigd langs, dat is een Marokkaanse traditie en velen genieten daar enorm van.

Wie die 'stortvloed' aan mensen wil ontwijken moet voor 12.00 weg zijn, voor het middaggebed en voor de zon hartstochtelijk begint te branden. Het nadeel is dan wel dat die mensen voor een gesloten deur komen te staan. Hmm, dat is weer minder.
 

Wie in Marokko op vakantie komt moet toch effe het traditionele gerecht van de Marokkaanse slakken geprobeerd hebben. Deze worden op bijna iedere hoek van de straat vers en bijzonder lekker gekruid klaar gemaakt. In Marokko zijn ze bij veel mensen geliefd. Naast dat ze lekker zijn, zijn ze ook nog es gezond! Als extraatje kun je naast slakken ook bruine bonen bestellen, die worden met kemoen (= bruine peper) klaargemaakt en bevatten naast een portie peper, haha, ook ijzer. Zo dus, wat wil een mens nog meer?  

Marokko is een bijzonder mooi land waar rijkdom en armoede samenkomen. Je kunt veel inspiratie opdoen uit de verhalen van mensen, maar ook uit observaties kun je veel halen. 'Gewoon kijken, niet oordelen en probeer alles in zijn eigen tijd en context te zien', zeg ik tegen mijn neefjes en nichtjes die zich steeds maar weer verbazen over de creatieve overlevingstrategieën die veel mensen inzetten om hun hoofd boven water te kunnen houden. 

Het is een mooi land om een verhaal over op te tekenen...over verweven loyaliteiten en over tradities die geen tradities meer lijken maar belemmeringen. Over, over, over! Wordt vervolgd.     

Wanneer in Nederland de zomertijd geldt dan is het tijdsverschil (let wel!) formeel gesproken in Marokko 2 uur (vroeger). Verder moet je ook weten dat Marokko geen wintertijd instelt en dus komt tijdens de wintertijd het tijdsverschil tussen Nederland en Marokko op 1 uur neer. Maar daar komt het...in de stad waar ik me nu bevind (in het noorden van Marokko) is er nog een verschil (je moet haha oppassen dat je niet duizelig wordt...).

De lokale visie in bepaalde steden is dat ze het met de nationale regelgeving niet eens zijn en dus rekenen de lokale mensen in een 'zelf gecreëerde werkelijkheid' (alles kan hier) in de zomertijd niet met de formele van 2 uur tijdsverschil maar met 1 uur. Hier heb ik dus 3 tijden waar ik rekening mee houd. Die van Nederland, die van de formele regelgeving en die van de informele sferen. Dat houdt me wel scherp, dat afstemmen. 

Al bellend met de koffer in de startblokken

Van de week, terwijl ik met mijn koffer in de startblokken stond om naar het vliegveld af te reizen, werd ik nog even door de NMO gebeld of ik als talentvolle jonge vrouw een politieke vaardigheid (wat hij politiek gezien dus goed kan) van Mohammed Mogandis op zou kunnen noemen. Mo zat vrijdag bij de NMO. Ik moest wel lachen, want met de koffers in de hand heb ik de vraag nog effe beantwoord. Ik vond het leuk om te doen. Go Mo!

De nieuwe Opzij agenda 2010 komt binnenkort uit. Voor die agenda heb ik een column geschreven met één van mijn wereldvrouw als thema. Wie die wereldvrouw is? Ja, Opzij agenda kopen dus...    

Is dit een jongen of een meisje :-) ?

Door de evolutie worden vrouwen steeds mooier, maar voor mannen geldt het omgekeerde: zij worden langzaam aan lelijker. Dat melden wetenschappers in de Britse krant The Sunday Times.

Als reden hiervoor noemen zij dat mooie vrouwen meer kinderen krijgen, en dat het merendeel van hun nakomelingen uit meisjes bestaat. Zo geven de mooie moeders hun goede genen door aan hun dochters en verspreiden zich steeds meer aantrekkelijke vrouwen over de wereld. Voor het onderzoek werd veertig jaar lang naar 1244 vrouwen en 997 mannen gekeken. Het bleek dat mooie vrouwen 16% meer kinderen krijgen dan hun minder bedeelde seksegenoten. Ook blijkt het genetisch bepaald dat mooie ouders vaker dochters krijgen: zij krijgen 26% minder zonen dan 'normaal' uitziende koppels.

Bij mannen blijkt het uiterlijk weinig invloed te hebben op het nageslacht. Bij de man is namelijk de belangrijkste doorgeeffactor succes, met name op het financiële vlak. Zo wijst het onderzoek uit dat door de eeuwen heen rijke mannen meer vrouwen en meer kinderen hebben.

Integraal overgenomen van Liga voor Mensenrechten, Gent (B.)

De lerares die ontslagen werd in de Belgische basisscholen van Etterbeek en Elsene kan opgelucht ademhalen. Tijdens het schooljaar 2005-2006 werd ze wegens dringende redenen ontslagen door de twee basisscholen. De Raad van State vernietigde op 2 juli het ontslag van de Islamlerares.

Aan de basis van het ontslag lag het feit dat ze weigerde haar hoofddoek buiten het lokaal af te nemen. De betrokken scholen vonden dit in strijd met het schoolreglement. Een tweede argument dat het ontslag moest verantwoorden haalden de directies uit de neutraliteitsverklaring van het gemeenschapsonderwijs. Die verklaring zou op zich al een verbod op het dragen van hoofddoeken met zich meebrengen.

De Raad van State weerlegde dit argument door erop te wijzen dat een verbod op hoofddoeken niet uitdrukkelijk vermeld staat in de neutraliteitsverklaring. Het arrest dat tot de vernietiging leidt van het ontslag, geeft aan dat de school niet aantoont dat de lerares door het dragen van een hoofddoek haar functie als onderwijzer minder goed invult. Ook van indoctrinatie van de leerlingen is geen sprake volgens het rechtscollege. Zo komt de Raad van State tot de conclusie dat enkel en alleen het dragen van een hoofddoek geen schending inhoudt van het neutraliteitsbeginsel.

In 2007 kwam een gelijkaardige zaak al eens voor de Raad van State. Het arrest dat toen volgde, baseerde zich zo goed als enkel op een technische argumentatie. Het rechtscollege besliste dat het niet aan een school of scholengroep was om een verbod op hoofddoeken in te voeren. Inhoudelijk gezien werd niet ingegaan op de rechten en vrijheden van Moslims, waardoor er niet meer duidelijkheid kwam in het hoofddoekendebat.

Het huidige arrest is echter wel inhoudelijk sterk gemotiveerd en zal dan ook zijn steentje kunnen bijdragen het recht op godsdienstvrijheid te vrijwaren voor de moslimgemeenschap in België.

Iedereen gelijk!!

De Liga voor Mensenrechten heeft een gloednieuwe brochure uitgebracht, getiteld "Mensenrechten: een kennismaking".

Wat zijn mensenrechten precies? Waar kan je ze vinden, en vooral hoe en wanneer kan je hun bescherming inroepen?

In deze publicatie zijn een aantal van de basisbegrippen en instrumenten die de wetgever biedt om mensenrechten te eerbiedigen, voor de burger samengevat en besproken. Er bestaan nogal wat misverstanden over mensenrechten, daarom dit onmisbaar gidsje voor wie kennis wil maken met de basisprincipes van mensenrechten!