Voor de emancipatie...

Ik begreep dat de SGP morgen met een motie gaat komen om terughoudend te zijn met de bouw van moskee torens. Politiek blijft razend interessant!

Bij de weg: Was het nou niet de SGP die geen vrouwen op bestuurlijke en politieke functies wilde hebben?

Minister van der Laan heeft de motie ontraden. Dit is een politiek woord voor: "Dit moet je niet doen. Dat gaat (uitvoerings)problemen opleveren. Ik voer het niet uit".  

Gisteren heeft het Zwitsers volk tijdens een referendum aangegeven dat 57 procent voor een bouwverbod voor de torens van moskeeën is.

Waar ik mijn vraagtekens en uitroeptekens bij zet is welk effect de uitstraling van die boodschap wereldwijd heeft op, export, toerisme, en de verhouding tussen moslims en niet moslims.  

De PVV en Filip Dewinter hebben gezegd zelf met een initiatief voorstel te komen, in navolging van het Zwitsers referendum.

Ik vind deze gang van zaken een trieste markering van het integratievraagstuk maar tevens hoop ik ook dat het ons op termijn verder zal brengen. Wat ik bedoel?

Mijn stelling is dat integratie (opgaan met de ander) gepaard gaat met wrijving, pijn en een harde clash. Mensen vechten om -behoud van- hun eigen positie en ruimte. De uitslag van het Zwitsers volk (refendum) is een inzet om het gevecht over het inleveren van de eigen ruimte verder voort te zetten. Er is angst...

Het gevecht om het 'herverdelingsvraagstuk' is dus een logisch vervolg van  toenemende nieuwe -groeiende- groepen ten opzichte van de gevestigde -dominante- setting. Men ervaart de komst van grote minaretten als het 'inleveren van de eigen ruimte'. Minaretten zijn slechts een symbool voor de angst die men heeft bij de komst van een groeiende groepering die de ruimte inneemt van de ander (en zo onstaat er een gevecht vanwege / om schaarste van goederen).

En moslims zouden wat meer in actie moet komen om ook hun ruimte tijdens 'dit gevecht' op te eisen. Lekker zit blijven zitten zit er niet bij. Want als ook moslims lekker blijven zwijgen net als bij de hoofddoekdiscussie dan blijft er over moslims heen gerold worden en besloten worden zonder dat we onze stem kunnen verheffen.   

Dus als we met elkaar in debat gaan dan komen we samen verder...want de minaretten (Zwitserland) zijn net zoals de hoofddoek (Frankrijk) en het homosexuele vraagstuk (Nederland) symptomen voor dat we op dit soort belangrijke vraagstukken nog met elkaar te bevechten hebben in waar we samen staan. En waar we met elkaar in de toekomst heen gaan. En wie wat krijgt.

In essentie gaat het dus om een hele andere zaken...en deze vraagstukken staan er symbool voor.  

Leuke titel he :-)

De Avans hogescholen, waar ik gestudeerd* heb, organiseert op 10-12-09 (ter afsluiting van het project Samen Sterk) een symposium "succesfactoren van niet-westerse studenten''.

Altijd al willen weten hoe een student uit een kansarme groep toch succesvol kan zijn? Kom dan naar het symposium 'Succesfactoren van niet-westerse studenten' op donderdag 10 december van 15.00 tot 18.00 uur. Na de presentaties volgt er een debat.

Frans van Kalmthout, waarnemend voorzitter Raad van Bestuur Avans, zal er op deze dag bij zijn, immers het allochtone vraagstuk is één van de belangrijkste vraagstukken van de toekomst en dan is commitment vanuit de top ook belangrijk. Goed maatschappelijk / strategisch signaal van Avans.

Het symposium wordt geleid door Avans-docent Youssef Azghari. Youssef doet al sinds jaar en dag zeer goed werk binnen Avans.

*Naast een kritische student ben ik ook voorzitter van een zeer succesvolle studenten vereniging geweest. Verder was ik ook lid van de opleidingscommissie van de faculteit Social Work.

Will Post schreef in onze PvdA LinkedIn groep:

"Het kabinet steunt Neelie Kroes. Goed signaal. Helemaal als dat stoere sterke slimme vrouwen zijn".

Laat ik het hier mee eens zijn! Ik ben dol op stoere sterke vrouwen.  

Karima en Nora in Rabat 24-10-09

Ik heb al eens eerder geblogd over Karima Ouchan, die ik in Rabat tijdens een internationaal congres intensief sprak (zie blog van 24-10-09)

Karima heeft afgelopen vrijdag voor de Duitse zender haar verhaal m.b.t. gedwongen achterlating (uithuwelijk) in Marokko verteld. Het verhaal blijft indrukwekkend. 

Volg het via:

http://www.wdr.de/mediathek/html/regional/2009/11/20/thema-nrw-niederlaender.xml

Knap werk Karima!!! Keep up the good work.

19-11-09 Trouw

Als je de opiniemakers van de afgelopen weken moet geloven, dan is de integratie van migranten in Nederland af te lezen aan maar één meetlat: de stand van 'het debat'. En daarmee is het slecht gesteld. Ayaan Hirsi Ali noemde het mislukt, Ahmed Marcouch vond er te weinig beweging in zitten, en Gert-Jan Segers zag het gestrand op een boulevard of broken dreams.

Omwille van het mediaspektakel worden in dit debat echter nogal eens groepen ten onrechte tegen elkaar uitgespeeld. Voor een genuanceerde visie of aansprekende verhalen over de complexe dagelijkse realiteit is geen geduld en geen tijd.

Dat is zeker het geval in de berichtgeving over de positie van vrouwen, waarin aparte hokjes voor 'autochtone' en 'allochtone' (lees: islamitische) vrouwen worden gecreëerd alsof zij in totaal verschillende werelden leven. Islamitische vrouwen staan onder sociale druk om allesbedekkende kleding te dragen, niet-gelovige vrouwen voelen zich in de mal geperst van het maakbare, slanke en sexy lichaam.

Autochtone vrouwen stoten hun hoofd tegen het glazen plafond, allochtone vrouwen worstelen met de onderdrukkende ideeën van hun geloof en cultuur. Voor de eersten staan quota voor meer vrouwen aan de top ter discussie, voor de laatsten zijn meer blijf-van-mijn-lijf huizen nodig.

Wat dat betreft is er weinig nieuws onder de zon: zeven jaar geleden kondigde Aart Jan de Geus, de destijds dienstdoende minister van Sociale Zaken, de voltooiing van de emancipatie van autochtone vrouwen af en pleitte voor de bevrijding van de allochtone vrouwen. Tegen het eerste kwam protest. Was de minister vergeten hoe weinig vrouwen nog doorgedrongen waren tot de top? En was de economische (on)zelfstandigheid van vrouwen dan geen probleem meer?

Op het tweede deel van het ministeriële oordeel kwam veel minder commentaar. Natuurlijk hebben die allochtone vrouwen een emancipatieachterstand; kijk naar de lage arbeidsparticipatie, de vrije jongens en de kortgehouden meisjes, uithuwelijken, de hoofddoek, de taalproblemen. Zo werd emancipatiebeleid instrument voor integratiebeleid en werden de vrouwen in Nederland opgedeeld in een voorhoedecategorie van uitgeëmancipeerde autochtone vrouwen en een achterhoedecategorie van onderdrukte allochtone vrouwen.

Met zijn voorstel voor de bühne om belasting te heffen op het dragen van een hoofddoek en de opbrengsten te besteden aan blijf-van-mijn lijf huizen, deed Geert Wilders er onlangs nog een schepje bovenop. De suggestie dat vrouwen die een hoofddoek dragen mede schuldig zijn aan huiselijk geweld was niet alleen kwaadaardig, ze ging ook voorbij aan de realiteit dat veel moslimvrouwen het huiselijk geweld in eigen kring aan de kaak stellen en zich inzetten voor de opvang van mishandelde en bedreigde vrouwen.

Evenmin wordt opgemerkt dat moslimvrouwen ook pleiten voor progressieve regelingen zoals het verbod op maagdelijkheidsoperaties, die de seksuele vrijheid van de moslimvrouwen belemmeren en ook nog eens met overheidsgeld worden gesubsidieerd.

In de dagelijkse emancipatiepraktijk vechten moslima's evenzo goed als niet religieuze vrouwen voor hun seksuele en maatschappelijke vrijheid. Ook moslima's willen zelf kunnen beslissen of ze als maagd het huwelijk in gaan of niet. Ze willen een hoofddoek dragen en zich feminist kunnen noemen zonder dat ze zich ook tegen de Nederlandse feministische zusters moeten verantwoorden of een hoofddoek wel samen kan gaan met een feministisch lidmaatschap.

Ze verzetten zich tegen ouderlijke én ministeriële huwelijksarrangementen. Want door het opgeklopte drama van opgesloten en uitgehuwelijkte 'importbruiden' richt alle aandacht zich op ontmoediging van immigratie in plaats van op ondersteuning van de overgrote meerderheid van vrouwelijke (en mannelijke) huwelijksmigranten. Zij hopen op een beter bestaan via opleiding en werk, maar worden door een ambitieloos verplicht inburgeringstraject op een dood spoor gezet.

Het debat creëert een beeld van Nederland als een tweestromenland van zelfstandige en afhankelijke vrouwen, van verlichte en onwetende vrouwen, van gidsen en volgers. Aan de ene groep vrouwen wordt autonomie toegeschreven, de andere groep autonomie ontzegd. Wat bij de een vrije keuze heet, zoals schaamlipreconstructie, dresscode en thuisblijfmoeders, heet bij de ander mishandeling, onderdrukking en achterlijke traditie.

Het wordt hoog tijd om dit vooringenomen en neerbuigend tweestromenlandidee open te breken. Het is tijd voor een beweging van dwarse vrouwen die verbanden legt tussen groepen vrouwen en die de eigen krachtbronnen voor emancipatie vooropstelt.

De auteurs produceerden het boek 'Dwarse Vrouwen' samen met veertig vrouwen van diverse generaties en komaf, in samenwerking met Kosmopolis Rotterdam.

© Trouw 2009, op dit artikel rust copyright.

Nora Kasrioui, Baukje Prinsen, Joke van der Zwaard zijn resp. Columnist Opzij, programmamanager FNV Vrouwenbond, lector diversiteit en burgerschap aan De Haagse Hogeschool, en onderzoeker/schijver

Héérlijk om te zien hoe mannelijke collega's de Opzij op tafel leggen óf er in de pauze m.b.t. vrouwenonderwerpen er zelf over beginnen.

"Nora, de samenleving is er -sinds vrouwen extra rechten gekregen hebben-  vreselijk slechter op geworden. Wij mannen mogen niets meer".

Waarop ik direct vraag: "Hoe is de relatie met je moeder?" Zet grote ogen, denkt effe na en zegt: "Slecht!" waarop ik verder informeer: "Hoe is de relatie met je vrouw: "Vreselijk, een blok aan mijn been. Ik mag niks".

Op vrijdagavond 29 januari 2010 zal Fatima Elatik, stadsdeelvoorzitter van het Amsterdamse stadsdeel Zeeburg, de dertiende Burgemeester Dales Lezing uitspreken in het stadhuis van Nijmegen.  

De Burgemeester Dales Prijs en de Burgemeester Dales Lezing zijn in het leven geroepen door het COC Nijmegen en de Stichting Burgemeester Dales Lezing. De prijs is bedoeld ter onderscheiding van vrouwen, mannen of organisaties die in het Rijk van Nijmegen op vrijwillige basis en op zeer persoonlijke en voorbeeldige wijze gestalte hebben gegeven aan artikel 1 van de Grondwet, het artikel dat het beginsel van non-discriminatie verwoordt.

Gedacht wordt daarbij aan mensen die zich ondubbelzinnig en belangeloos inzetten voor de emancipatie van minderheden, voor de gelijke behandeling van achtergestelde groepen en/of voor de bestrijding van discriminatie in de breedste zin van het woord.

De collega's van "Dwarse Vrouwen" Joke de Zwaard, Baukje Prins en ik hebben n.a.v. het boek "Dwarse Vrouwen" (waar ik al vele malen op deze blog naar verwezen heb) voor Trouw een opinie artikel geschreven. Donderdag wordt het gepubliceerd. Lezen dus.     

De genomineerden op het podium. Lekker dansen!

VERA PAUW (vrouwenvoetbal coach).

Vanavond zat ik in Amsterdam bij Pakhuis de Zwijger voor de Opzij Emancipatieprijs. Ik behoorde tot de top 5 genomineerden. Dáár ben ik erg blij mee, Radio 1 Journaal wilde mij vandaag ook spreken. Ook allemaal leuk: want aandacht voor mij is aandacht voor de zaak waar ik voor sta en dáár doe ik het voor.

Tijdens de prijsuitreiking, toen ik op het podium stond, zei mijn (geweldige) hoofdredacteur van Opzij "Noraaaaah, jij bent nog jong!". Waarop ik al lachend antwoordde "Jaaah, ik krijg em veel liever over een paar jaar". En zo is dat.

Via deze weg wil ik de mede genomineerden hartelijk feliciteren. E-Quality directeur Joan Ferrier, de Tweede Kamerfractie van GroenLinks (Ineke van Gent), Irene Hemelaar van Stichting OndersteBoven en Vera Pauw de bondscoach van het Nederlands vrouwenvoetbalteam.

Via deze weg vóóral mijn hartelijke dank aan al mijn fans die op mij gestemd hebben én bijzonder dank aan de Opzij lezers die mij genomineerd hebben!!

Fans, zoenzoen. Dank, dank. Ik ben blij met jullie steun én stimulans. 

Joan (Opzij genomineerde) en ik hebben erg met elkaar gelachen. Joan, dank!

Joan is directeur van E-Quality.

Via deze weg wil ik (een aantal) vrouwelijke medestudenten, van de opleiding bestuurskunde Rotterdam (EUR) hartelijk danken voor hun cadeau. Als steun en naar aanleiding van de boekpublicatie "Dwarse Vrouwen" verrasten zij mij vorige week. 

Ik kreeg van hen een boek (met antiquarische waarde :-)
"Herinneringen van dr. Aletta H. Jacobs".

Lieve vrouwen, dank voor jullie solidariteit.

Ook dank aan Anja voor de steun

Afgelopen dinsdag is het boek "Dwarse vrouwen" gepresenteerd. Het boek (waar ik op deze blog al vaker over geschreven heb) is geschreven door vrouwen die allerlei dwarsverbanden in hun eigen emancipatieproces leggen. Ik ben erg trots op het boek. Natuurlijk ben ik erg blij dat ik ook medeauteur ben.

Via deze weg wil ik alle mensen die mij gesteun hebben érg hartelijk danken. Emancipatie doe je nooit alleen en is niet altijd leuk. Emancipatie gaat in interactie met anderen. Soms gaat het gepaard met een flinke clash en soms kom je 'minder gebroken' uit het proces gerold maar ben je wel een paar rechten (en dus vrijheden) rijker geworden.

Tijdens de zeer succesvolle afsluiting van het bestuurdersklasje (waar ik bedenker van ben) van de FNV Vrouwenbond (7-11-09), is er ook een verrassende publicatie uitgedeeld (waar ik ook bedenker van ben). Ja, bij de vrouwenbond werken alleen maar creatieve denkers! 

De Vrouwenbond bracht, onder mijn redactie, een FNV Topvrouwen agenda uit.  

Mijn zeer gewaardeerde directeur overhandigde aan Minister Plasterk een FNV Topvrouwen agenda. Hij vond het een leuke creatieve creatie.

Iedereen kan die agenda bestellen via www.fnvvrouwenbond.nl

Mensen met wie wij hebben samengewerkt krijgen er vanuit de FNV Vrouwenbond een toegestuurd.

"Marokkaanse vrouwen eisen banen en mannen"

In Marokko ontmoette ik Edien Bartels en Oka Storms. Beide zetten zich in voor de emancipatie van de Marokkaanse vrouw.

Onderstaand een artikel van hun hand. Ik heb hen beloofd dat ik dit artikel op de site zou zetten. Het artikel gaat over de opgeleide Marokkaanse vrouwen in Berkane die voor overheidsgebouwen staan te protesteren omdat ze werk willen.

"We hebben niets meer te verliezen, we zijn 30 plus en trouwen niet meer. We hebben ruzie met onze families. Ze vragen: "Heb je niets beters te doen? Iedereen kan je zien. Schaam je.

Ik heb iedere dag ruzie, maar met de tijd zullen ze het begrijpen", aldus de 32‑jarige Touria, een van de dertien universitair opgeleide vrouwen die al vier maanden demonstreren voor het provinciehuis in Berkane, een plattelandsstadje in Noord Marokko, nabij de Algerijnse grens. Ze zitten daar vier dagen per week, maandag tot en met donderdag, van 9 tot 18 uur, omdat ze werk zoeken. Niet iedereen is het eens met deze actie.

Er is werk genoeg en ze kunnen terecht in de sinaasappelenverpakkingsindustrie", zeggen voorbijgangers. Maar deze vrouwen zoeken werk dat bij hun opleiding past. Ze willen een baan met rechten, zodat ze niet het risico lopen van de ene op de andere dag op straat te staan. Ze zoeken ook secundaire arbeidsvoorzieningen, een ziekenfonds en een pensioen.

Wie meer wil lezen:

http://standplaatswereld.nl/2009/11/06/marokko-crisis-in-het-huwelijk-crisis-in-de-economie/

Er werd gesteld dat wie emigreert zichzelf meeneemt maar tevens ook een deel van zijn 'zijn' in het land van herkomst achterlaat. Aanpassing vraagt ook dat je leert schakelen, maar de grens tussen strategisch schakelen en over je grenzen gaan ligt heel broos.  

Een allochtoon panellid meldde dat ze in essentie een heel prettig en grappig mens is maar dat haar komst naar Nederland ervoor gezorgd heeft dat ze haar 'grappige kanten' weg heeft moeten stoppen:"Als ik een grapje maak, begrijpen ze me niet".   

Inderdaad, hoe lang mag je nog jezelf zijn in een samenleving die van je eist om met de dominante norm mee te moeten (met Wilders aan zet). Een samenleving die van je eist dat je als allochtoon geen allochtoon meer mag zijn maar 'iets' moet worden wat lijkt op de dominante gevestigde setting. En wat dan dat 'iets' is moeten we nog maar even afwachten. Een vrouw in de zaal zei: "Mag je nog herkennen wie ik ben en waar ik vandaan kom. Of kan ik alleen maar geacepteerd worden als ik van mezelf afga en op de ander ga lijken terwijl de ander mij toch nooit zal accepteren?"

Het lijkt wel alsof migratie sowieso van je vraagt een deel van je identiteit los te laten, sommigen verdwalen onderweg -op weg naar de vraag-:"Wie ben ik nu eigenlijk?" 

Sommigen lukt het om deze vraag te beantwoorden en weer anderen zullen pas op het eind van hun rit tot de ontdekking komen dat ze toch geworden zijn wie ze zijn. 

Een spreker verwoordde het alsvolgt:"migratie brengt je soms in verwarring, maar hoe ouder ik word hoe meer ik dat soort processen ben gaan verdragen en ook ben gaan inzien hoe rijker ik er door geworden ben. Alleen jammer dat het inzicht pas aan het eind kwam."

Volgens mij maakt migratie -als je niet zoals genoeg Marokkaanse jongeren onderweg maatschappelijk ontspoort- je niet alleen ontzettend sterk en vastberaden, je 'sterft' ook wel een beetje omdat je belangrijke banden in het land van herkomst achterlaat. Sommigen zie je nooit meer terug. Anderen volgen je of je bezoekt ze bijtijds terwijl de tijd doorschakelt - steeds maar realiserende dat ieder weerzien weer een laatste kan zijn-. Anderen laat je achter maar zij wonen wel weer in je hart.   

Wat mij persoonlijk erg is bijgebleven zijn de volgende zinnen: "Migratie heeft als effect dat je getroffen wordt door eenzaamheid die je nooit meer verliest". 

Volgens mij word je, hoe ouder je wordt, steeds meer wie je werkelijk bent en leer je de eenzaamheid -die klaarblijkelijk inherent is aan migratie- steeds meer een plek te geven. 

Autonomie en eenzaamheid gaan samen. Autonomie vereist dat je een onafhankelijk individu kunt zijn en soms maak je keuzes die eenzaamheid met zich mee brengen. Liever eenzaamheid dan het product van de ander worden.

Mijn god, wat is het leven toch indrukwekkend zeg. En de Dwarse Vrouwen ook.     

Terwijl ik dit bloggie schrijf zit ik bij de boekpresentatie 'Dwarse Vrouwen'. Ik heb aan dit boek meegeschreven. Naast mensen uit het maatschappelijk middenveld is wethouder Janitine Kriens -Rotterdam- ook aanwezig. Zij hield een persoonlijk verhaal over haar leven en daarbij meldde ze dat ze géén dwarse vrouw is.

We hebben het over "autonomiepijn". Loskomen van systemen, maar ook van vooroordelen.

Het mooiste vond ik dat er gezegd werd dat migratie pijn doet. Het brengt eenzaamheid met zich mee. Het debat gaat ook over eigenheid. Over de spanning tussen zijn wie je wilt zijn én mag zijn.

Dat emancipatie d.m.v. wrijving en pijn tot stand komt. Emancipatie en erkenning van zijn wie je als allochtone -vrouw- bent. Autonomie brengt ook angst met zich mee want doen wat je werkelijk wilt kan ook afschrikkend werken.

Belangrijke onderwerpen die besproken worden.

Ik kom er in een andere blog nog op terug.  

De eerste generatie Marokkaanse vrouwen en ik...

De eerste generatie (de zgn. klassieke migranten): Marokkaanse moeders hebben een bijzonder plekje in mijn hart. Zij hebben jongeren (terwijl ze tussen 2 culturen leven) ondanks alle weerstanden groot weten te brengen. Wat ben ik trots op ze...

Binnenkort heb ik weer een uitnodiging om deze vrouwen te bezoeken. Ze hebben hun eigen vrouwenstudio waar ze bij elkaar komen en lekker gaan eten.  

Er waren zeer veel fotocamera's (incl. journalisten) die ons graag op de foto wilde nemen...

Zoals al via verschillende kanalen aan werd gekondigd heeft de FNV Vrouwenbond afgelopen zaterdag, o.l.v Fatima Elatik een geweldig en zéér succesvole bijeenkomst gehad m.b.t. de afsluiting van "Topvrouwen in de FNV". Fatima deed het zéér voortreffelijk! Fatima namens de FNV: dank! 

De dames zijn ook in het zonnetje gezet en hebben hun certificaat gehad. Wat ben ik trots op ze! En de Minister van Emancipatie ook.

Kijk eens, wat een feest.

Voorstanders van "emancipatie van onderop"

Onderstaand een voorbeeld van emancipatie van binnenuit én van onderop.

BREDA - Zo'n dertig allochtone vrouwen waren gisterochtend in gemeenschapshuis De Wegwijzer om een signaal af te geven. Er moeten meer vrouwenstudio's komen, luidde de boodschap. Want de behoefte aan een plek waar vrouwen samen kunnen komen, is enorm, lieten de aanwezige vrouwen horen.

Zainab legt uit dat veel allochtone vrouwen in een isolement verkeren. "Wij zijn gewend om buiten te leven. Daar ontmoet je mensen. Hier in Nederland werkt dat niet zo. Niemand is op straat, zeker niet als het regent, zoals vandaag."

Een vrouwenhuis biedt uitkomst. Breda heeft momenteel twee van deze locaties, in Doornbos en Geeren-Zuid. Beide studio's zijn een succes, weet coördinator Irene Nagtzaam. Dik honderd vrouwen maken er regelmatig gebruik van. Er wordt gekletst, samen gekookt, er worden cursussen gegeven. "Het is een plek om ervaringen uit te wisselen, een plek waar je over problemen kan praten", legt Amaleed uit.

De vrouwen pleiten nu voor de komst van vrouwenstudio's in Geeren-Noord en de Wisselaar. Woningbouwvereniging Laurentius heeft al toegezegd te zoeken naar een geschikte plek. Ook de gemeente is welwillend, weet Nagtzaam.

Programma Dwarse Vrouwen | 10 november 2009

Zoals ik al eerder bekend heb gemaakt, heb ik als auteur meegeschreven met "Dwarse Vrouwen". Iemand zei een keer: "De titel dwarse vrouwen past je wel". Haha. Zo is het maar net, dwarse vrouwen zijn vrijdenkers. Zoals in ons boek staat: emancipatie is niet een rechtlijnige weg met voorlopers en achterblijvers. Wij leggen dwarsverbanden, denken graag buiten de gevestigde kaders.

Aanstaande dinsdag is het zo ver. Zie onderstaand programma. Ik ben ook gevraagd om in het panel zitting te nemen. Maar ik moet helaas op tijd weg, dinsdagavond heb ik mijn colleges aan de EUR. Binnen de EUR kennen we een aanwezigheidsverplichting. Dus veel afwezig mag ik niet zijn van Erasmus :-) 

Ik hoop veel van mijn trouwe bloglezers as dinsdag te zien. Dank voor de leuke reacties.     

17.00-17.30 uur      Inloop met koffie/ thee

17.30-17.50 uur      Monoloog van actrice/zangeres Melissa Fortes over drie    

                             generaties eigenwijze Kaapverdische vrouwen

17.55-17.55 uur      Welkom door gespreksleidster Suzanne Mulder (presentatrice  

                             RTV Rijnmond)

17.55-18.10 uur      Inleiding door Joke van der Zwaard (redacteur Dwarse Vrouwen)

18.10-18.20 uur      Uitreiking eerste exemplaar boek door Liane van der Linden,

                             directeur Kosmopolis, aan wethouder Kriens en directeur Social 

                             Studies InHolland Karin Kleine

18.20-18.30 uur      Reactie door Wethouder Kriens van Welzijn en Volksgezondheid

18.30-19.50 uur      Gesprek met onderzoeksters, wethouder en publiek over

                             autonomie en verbondenheid, olv Suzanne Mulder

                             (incl. Reactie van studiegroep Social Work InHolland)

Tijdens het geslaagde FNV congres

Persbericht:

Allochtoon vrouwelijk talent in de schijnwerpers bij de FNV!

FNV-vakcentrale en FNV bonden willen meer allochtone vrouwelijke bestuurders aan de top van hun eigen organisaties. Daarom startte de FNV Vrouwenbond een speciaal traject voor het opleiden van allochtoon vrouwelijk talent. Om meer allochtone vrouwen aan de FNV-top te krijgen en ze invloedrijke posities te laten bekleden in vakbondsorganisaties is een 'bestuurdersklasje' gevormd. FNV voorzitter Agnes Jongerius riep allochtone vrouwen bij de aftrap begin 2009 op om zich massaal op te geven voor dit traject. De respons was geweldig!

De vrouwen zijn nu bestuurlijk opgeleid en op 7-11-09 ontvangen ze van emancipatie minister Plasterk en federatiebestuurder Wilna Wind het FNV certificaat! Fatima Elatik, wethouder en voorzitter van het stadsdeel Zeeburg Amsterdam zal als rolmodel en als dagvoorzitter de 25 talenten aan de aanwezige FNV bestuurders voorstellen.

Meer informatie over het excellente traject is te vinden op www.topvrouwenindefnv.nl 

Deadline is gesloten. I.v.m. overaanmeldingen waren wij genoodzaakt om een andere lokatie te vinden.